วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552

การวิจัยกึ่งทดลองนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลของการช่วยเหลือเพื่อการเลิกบุหรี่ร่วม กับการผ่อนคลายด้วยวิธีหายใจแบบลึกกับการช่วยเหลือเพื่อการเลิกบุหรี่ตามปกติ ต่ออาการขาดนิโคติน ความอยากบุหรี่และการกลับมาสูบบุหรี่ซ้ำในผู้ป่วยศัลยกรรมที่มารับการรักษาที่แผนกผู้ป่วยใน โรงพยาบาลสุราษฎร์ธานี จังหวัดสุราษฎร์ธานี จำนวน 40 คน มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด โดยแบ่งเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 20 คน จับคู่โดยคำนึงถึงความคล้ายคลึงกันในเรื่องของระดับการติดนิโคติน จำนวนบุหรี่ที่สูบต่อวัน และจำนวนครั้งในการพยายามเลิกบุหรี่ กลุ่มควบคุมได้รับการช่วยเหลือเพื่อการเลิกบุหรี่ตามปกติ ส่วนกลุ่มทดลองได้รับการช่วยเหลือเพื่อการเลิกบุหรี่ ร่วมกับการผ่อนคลายด้วยวิธีหายใจแบบลึก เป็นระยะเวลา 3 สัปดาห์ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยโปรแกรมการช่วยเหลือเพื่อการเลิกบุหรี่ ร่วมกับการผ่อนคลายด้วยวิธีหายใจแบบลึก แบบประเมินระดับการติดนิโคติน แบบประเมินอาการขาดนิโคติน และแบบประเมินความอยากบุหรี่ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความเที่ยงและความตรงตามเนื้อหา แล้ววิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ความถี่ ร้อยละ การทดสอบค่าที และการทดสอบไคสแควร์ ซึ่งมีผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. อาการขาดนิโคตินและความอยากบุหรี่หลังการทดลองของกลุ่มทดลอง น้อยกว่าก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 2. อาการขาดนิโคตินหลังการทดลองของกลุ่มทดลอง มากกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 3. ความอยากบุหรี่หลังการทดลองของกลุ่มทดลองน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 4. สัดส่วนของการกลับมาสูบบุหรี่ซ้ำของกลุ่มทดลองน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (20% และ 75%)