วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงกลไกในการชะละลายระยะยาวของโลหะหนักจากตัวอย่างก้อนแข็งที่ผ่านการปรับเสถียรและการหล่อก้อนแข็งกากตะกอนจากระบบบำบัดน้ำเสียในอุตสาหกรรมการชุบผิวโลหะโดยการเปรียบเทียบระหว่างปูนซีเมนต์จากกระบวนการผลิตตามปกติและปูนซีเมนต์จากกระบวนการเผาร่วมกากของเสีย โดยการแทนที่กากตะกอนที่ร้อยละ 0, 5, 10 และ ร้อยละ15 ของปูนซีเมนต์ การทดลองประกอบด้วยการศึกษาถึงคุณสมบัติทางกายภาพและทางเคมี คุณสมบัติทางกลของก้อนแข็งและการทดสอบการชะละลาย ผลการทดสอบกำลังรับแรงอัดพบว่าเมื่อร้อยละในการแทนที่กากตะกอนเพิ่มขึ้นกำลังรับแรงอัดของก้อนแข็งลดลงอย่างมาก เนื่องจากการหน่วงปฏิกิริยาไฮเดรชั่นของสังกะสี และพบว่าโลหะหนัก โดยส่วนใหญ่ที่ทำการพิจารณาการชะละลายอยู่ในพันธะเหล็กและแมงกานิส จากการศึกษากลไกการชะละลายของโลหะหนักจากการประยุกต์การทดสอบการชะละลายระยะยาวตามมาตรฐาน EA NEN 7375: 2004 โดยใช้น้ำชะละลาย 2 ชนิด ได้แก่ น้ำปราศจากอิออนและน้ำฝนกรดสังเคราะห์ ระยะเวลาในการทดสอบ ได้แก่ 0.25 , 1 , 2.25 , 4 , 9 , 16 , 36 และ 64 วัน ผลการทดสอบพบว่าค่าความเป็นกรดด่างของน้ำชะละลายเพิ่มขึ้นในช่วงเริ่มต้นและลดลงในช่วงสุดท้ายของการทดสอบ ซึ่งพบว่าการชะละลายของก้อนตัวอย่างที่เกิดขึ้นในน้ำชะละลายทั้งสองชนิดมีแนวโน้มเข้าสู่จุดสมดุล โดยส่วนใหญ่โลหะหนักที่พิจารณาถูกชะละลายในช่วงเริ่มต้นแบบการชะล้างที่ผิวหน้าในน้ำชะละลายทั้งสองชนิด ซึ่งโครเมียมมีความเข้มข้นในการชะละลายเกินมาตรฐานคุณภาพน้ำใต้ดิน และอลูมิเนียมมีความเข้มข้นในการชะละลายออกมามากกว่าโลหะหนักชนิดอื่นๆ