วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

การศึกษามีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงความเข้มข้นของก๊าซดมยาที่ปนเปื้อนภายในห้องผ่าตัดที่มีระบบกำจัดก๊าซทิ้งที่แตกต่างกัน ศึกษาถึงความเข้มข้นของก๊าซดมยาในบุคลากรทางการแพทย์ที่ได้รับสัมผัสขณะปฏิบัติงานในห้องผ่าตัดและศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเข้มข้นของก๊าซดมยาที่ปนเปื้อนภายในห้องผ่าตัดกับความเข้มข้นของก๊าซดมยาในบุคลากรทางการแพทย์ที่ได้รับสัมผัสขณะปฏิบัติงาน กลุ่มตัวอย่างในการศึกษานี้ ประกอบด้วย วิสัญญีแพทย์จำนวน 17 คน พยาบาลวิสัญญีจำนวน 19 คน ผู้ช่วยพยาบาลวิสัญญีจำนวน 15 คน ห้องผ่าตัดซึ่งมีความแตกต่างกันของระบบกำจัดก๊าซทิ้งจำนวน 20 ห้อง แบ่งเป็นระบบกำจัดก๊าซทิ้งแบบใช้เครื่องดูดอากาศจำนวน 16 ห้อง และแบบไม่ใช้เครื่องดูดอากาศจำนวน 4 ห้อง โดยเก็บข้อมูลความเข้มข้นของก๊าซดมยาในอากาศโดยใช้เครื่อง MIRAN SAPPHIRE รุ่น205B-ML1A35 และเก็บข้อมูลความเข้มข้นของก๊าซดมยาที่บุคลากรทางการแพทย์ได้รับสัมผัสโดยใช้ Passive Sampler รุ่น 575 ระหว่างเดือนพฤศจิกายน 2548 ถึง เดือนเมษายน 2550 ผลการทดลองพบว่า ระดับความเข้มข้นของไนตรัสออกไซในห้องผ่าตัด อยู่ในช่วง 0-510.70 ppm. และห้องผ่าตัดจำนวนสี่ห้องเท่านั้นที่มีค่าไม่เกินเกณฑ์มาตรฐาน ค่าความเข้มข้นของไอโซฟลูเรนในห้องผ่าตัดมีค่าระหว่าง 0.22-18.60 ppm. และห้องผ่าตัดจำนวน 10 ห้องเท่านั้นที่ไม่เกินเกณฑ์มาตรฐาน ปริมาณการรับสัมผัสสารไอโซฟูเรนที่ตรวจวัดโดย passive samplers พบว่าค่าเฉลี่ยของความเข้มข้น คือ 64.85 ม.ก./ลิตร ผลสรุปของการวิจัยพบว่า ระบบกำจัดก๊าซทิ้งแบบใช้เครื่องดูดอากาศที่เจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลประดิษฐ์ขึ้นเองสามารถกำจัดก๊าซไนตรัสออกไซด์และก๊าซไอโซฟูเรนได้ดีที่สุดและ การได้รับสัมผัสก๊าซดมยาในบุคลากรทางการแพทย์มีความสัมพันธ์กับความเข้มข้นของก๊าซดมยาภายในห้องผ่าตัดอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ