พอลิอะคริลิกแอซิด (พีเอเอ) บรัชที่ยึดติดบนพื้นผิวมีศักยภาพในการนำไปใช้เป็นฟิล์มบางฟังก์ชันแนลสำหรับการประยุกต์ทางเทคโนโลยีชีวภาพและนาโนเทคโนโลยี หมู่คาร์บอกซิลสามารถจับยึดกับสารชีวโมเลกุลได้ผ่านทั้งพันธะโควาเลนต์และไอออนิก ในงานวิจัยนี้เตรียมพีเอเอบรัชโดยปฏิกิริยาพอลิเมอไรเซชันริเริ่มจากพื้นผิวด้วยกลไกแบบอะตอมทรานส์เฟอร์แรดิคัลพอลิเมอไรเซชันของเทอร์เทียรีบิวทิลอะคริเลต ตามด้วยการกำจัดหมู่เทอร์เทียรีบิวทิลด้วยปฏิกิริยาไฮโดรไลซิสในสภาวะกรด ความหนาแน่นของหมู่คาร์บอกซิลบนพื้นผิวจะแปรเปลี่ยนตามความยาวและความหนาแน่นการกราฟต์ของโซ่พอลิเมอร์ จากการวิเคราะห์การจับยึดอย่างจำเพาะเจาะจงระหว่างไบโอตินที่ยึดติดกับพีเอเอบรัชและสเตรปทาวิดินโดยใช้เทคนิคเซอร์เฟสพลาสมอนเรโซแนนต์แสดงให้เห็นว่าพีเอเอบรัชสามารถทำหน้าที่เป็นฟิล์มบางสำหรับประยุกต์ทางด้านไบโอเซนเซอร์ได้ ทั้งนี้ได้ทำการศึกษาผลของความหนาแน่นในการกราฟต์ของไบโอตินและความสามารถในการบวมตัวของพีเอเอบรัชที่มีต่อความสามารถในการตรวจวัดสเตรปทาวิดิน พีเอเอบรัชแสดงสมบัติที่เหนือกว่าฟิล์มบางชั้นเดียวประกอบด้วยตัวเองที่มีหมู่ปลายเป็นคาร์บอกซิลซึ่งเป็นฟิล์มบางที่นิยมใช้ทางด้านไบโอเซนเซอร์ ทั้งในแง่ของความสามารถในการจับยึดกับสารตัวอย่างอย่างจำเพาะเจาะจงและความสามารถในการต้านการดูดซับอย่างไมจำเพาะเจาะจงของโปรตีน นอกจากนี้พีเอเอบรัชยังสามารถทำหน้าที่เป็นสับสเตรทสำหรับการประกอบฟิล์มแบบชั้นต่อชั้น เพื่อเตรียมฟิล์มมัลทิเลเยอร์ของพอลิอิเล็กโทรไลท์ ได้แก่ ไคโทซาน พอลิอะคริลิกแอซิด และ พอลิ(10,12-เพนทาโคซาดิโนอิกแอซิด)เวสิคัล พีเอเอบรัชมีความหนาแน่นการกราฟท์สูงพอที่จะเหนี่ยวนำให้เกิดการยืดออกของโซ่พอลิเมอร์ส่งผลให้ชั้นเดี่ยวที่ดูดซับมีความหนาตามไปด้วย ผลจากการทดลองแสดงให้เห็นว่าความหนาแต่ละชั้นและมัลทิเลเยอร์แปรผันเป็นสัดส่วนกับความหนาของพีเอเอบรัช ซึ่งสามารถเตรียมให้แต่ละชั้นมีความหนาได้มากถึง 10 นาโนเมตรเมื่อใช้ภาวะในการดูดซับที่เหมาะสม จากผลการศึกษาการดูดซับของโปรตีนพบว่าสามารถเปลี่ยนไบโอแอคติวิตีของฟิล์มมัลทิเลเยอร์ได้โดยการเปลี่ยนฟิล์มชั้นสุดท้ายที่ดูดซับ แนวทางในการวิจัยนี้เป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อการประยุกต์ใช้งานที่ต้องการฟิล์มที่เสถียรซึ่งมีความหนาในระดับนาโนเมตรโดยไม่ต้องใช้จำนวนรอบในการดูดซับหลายรอบ