การศึกษาการผลิตเนื้อโคไทยที่เลี้ยงด้วยหญ้าแพงโกล่า มีวัตถุประสงค์เพื่อให้ได้ข้อมูลด้านสมรรถภาพการผลิต ข้อมูลต้นทุนและผลตอบแทน และคุณภาพซาก ตลอดจนคุณสมบัติและองค์ประกอบทางเคมีของเนื้อโคที่ได้จากการเลี้ยงโคเนื้อด้วยหญ้าแพงโกล่าซึ่งเป็นอาหารธรรมชาติที่ปราศจากสารปรุงแต่งโดยให้กินหญ้าอย่างเต็มที่ในคอกทดลอง และเก็บข้อมูลเพิ่มเติมจากการเลี้ยงในสภาพทั่วไปของเกษตรกรที่มีการปลูกสร้างแปลงหญ้าแพงโกล่าสำหรับเสริมให้โคกินเพิ่มจากอาหารธรรมชาติ โดยแบ่งการดำเนินการออกเป็น 4 กิจกรรมได้แก่ การศึกษาข้อมูลสมรรถภาพทางการผลิตในการเลี้ยงโคเนื้อด้วยหญ้าแพงโกล่าสด การศึกษาคุณภาพซาก คุณสมบัติและองค์ประกอบทางเคมีของเนื้อโคที่เลี้ยงด้วยหญ้าแพงโกล่าสด การศึกษาต้นทุนและผลตอบแทนจากการเลี้ยงโคเนื้อด้วยหญ้าแพงโกล่าสด และการศึกษาผลการใช้หญ้าแพงโกล่าสดเลี้ยงโคเนื้อของเกษตรกรในจังหวัดชัยนาท ดำเนินการทดลองระหว่างเดือนกันยายน 2551 ถึงเดือนพฤษภาคม 2553 ผลการศึกษาการเลี้ยงโคขาวลำพูนและโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันโดยตัดหญ้าแพงโกล่าสดมาให้โคกินในคอกทดลองซึ่งเลี้ยงแบบขังรวมแยกตามกลุ่มพันธุ์และมีบริเวณที่เป็นลานโล่งสำหรับให้โคเดินออกกำลังและอยู่ได้อย่างสุขสบาย พบว่าโคขาวลำพูนมีสมรรถภาพการเจริญเติบโตต่ำกว่าโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันโดยมีน้ำหนักตัวเมื่อสิ้นสุดการทดลองเท่ากับ 275.13 และ 307.75 กิโลกรัม มีอัตราการเจริญเติบโตเฉลี่ย 0.361 และ0.410 กิโลกรัม/วัน และมีประสิทธิภาพการใช้อาหารเท่ากับ 16.98 และ15.61 คุณภาพซากของโคทั้ง 2 พันธุ์ไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ โดยโคขาวลำพูนจะมีค่าเปอร์เซ็นต์ซากเฉลี่ย 53.5 % ส่วนโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 51.9 % เปอร์เซ็นต์ชิ้นส่วนซากต่าง ๆ จากการตัดแต่งซากแบบไทยพบว่าไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติยกเว้นส่วนของเนื้อหางตะเข้และเนื้อเสือร้องไห้ที่โคขาวลำพูนมีค่ามากกว่าโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เปอร์เซ็นต์เนื้อสันในและเนื้อสันนอกซึ่งเป็นชิ้นส่วนที่มีราคาแพงพบว่าในโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันมีแนวโน้มที่จะมีค่าเฉลี่ยมากกว่าโคขาวลำพูนแม้ว่าผลการทดสอบทางสถิติจะไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญก็ตามโดยมีค่าเฉลี่ยเปอร์เซ็นต์เนื้อสันในเท่ากับ 1.76 % และ 1.62 % และเปอร์เซ็นต์เนื้อสันนอกเท่ากับ 4.77 % และ 3.32 % ตามลำดับ ผลการศึกษาการตัดแต่งซากแบบสากลพบว่าเปอร์เซ็นต์ชิ้นส่วนซากต่าง ๆไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ ยกเว้นเนื้อสันสะเอวที่โคขาวลำพูนมีค่าเฉลี่ยต่ำกว่าโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการศึกษาคุณสมบัติและองค์ประกอบทางเคมีของเนื้อโค พบว่าเนื้อโคขาวลำพูนมีเปอร์เซ็นต์ความชื้น ปริมาณไตรกลีเซอไรด์ และค่าการสูญเสียน้ำจากการต้ม ต่ำกว่าเนื้อโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มัน แต่จะมีปริมาณคอลลาเจนชนิดที่ไม่ละลาย และปริมาณคอลลาเจนรวมทั้งหมดสูงกว่าเนื้อโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันโดยแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แสดงถึงว่าเนื้อโคขาวลำพูนจะมีความเหนียวมากกว่า ซึ่งจากการประเมินคุณภาพของเนื้อโดยการตรวจชิมพบว่าเนื้อโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันได้รับค่าคะแนนความพอใจโดยรวมมากกว่า สำหรับปริมาณคอเลสเตอรอล กรดไขมัน CLA และสัดส่วนของโอเมก้า 6:โอเมก้า 3 ในเนื้อโคขาวลำพูนและเนื้อโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันไม่มีความแตกต่างกันทางสถิติ โดยมีค่าคอเลสเตอรอลเท่ากับ 52.5 และ 57.1 มิลลิกรัมต่อ 100 กรัมเนื้อ ค่า CLA เท่ากับ 0.98 และ 1.09 กรัม/100 กรัมเนื้อ และโอเมก้า 6:โอเมก้า 3 เท่ากับ 2.47 และ 2.41 ซึ่งแสดงถึงคุณภาพที่ดีต่อสุขภาพของผู้บริโภค ผลการศึกษาต้นทุนและผลตอบแทนจากการเลี้ยงโคขาวลำพูนและโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันในคอกทดลอง พบว่าต้นทุนการผลิตของโคขาวลำพูนต่ำกว่าโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันโดยมีต้นทุนที่เป็นเงินสดเท่ากับ 10,681.74 และ 11,113.60 บาท/ตัว และต้นทุนรวมทั้งหมดเท่ากับ11,416.67 และ 11,741.03 บาท/ตัว ตามลำดับ แต่เมื่อคิดเป็นต้นทุนต่อน้ำหนักตัวแล้วพบว่าโคขาวลำพูนจะมีต้นทุนสูงกว่าโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันทั้งต้นทุนที่เป็นเงินสดและต้นทุนรวมทั้งหมด (38.82 VS 36.11 และ 41.50 VS 38.15 บาท/กิโลกรัมตามลำดับ) ผลตอบแทนเมื่อประเมินจากการขายเป็นโคมีชีวิตจะขาดทุนทั้ง 2 พันธุ์ โดยโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันจะขาดทุนน้อยกว่าโคขาวลำพูนซึ่งเมื่อคิดจากต้นทุนที่เป็นเงินสดจะขาดทุนเท่ากับ 53.06 และ 793.57 บาท/ตัว และเมื่อคิดจากต้นทุนรวมทั้งหมดจะขาดทุนเฉลี่ยเท่ากับ 680.49 และ 1,528.50 บาท/ตัว ตามลำดับสำหรับผลตอบแทนเมื่อประเมินจากการขายเป็นเนื้อตัดแต่งแบบไทย พบว่ามีกำไรในโคลูกผสมพื้นเมือง-บราห์มันเท่ากับ 336.31 บาท/ตัวเมื่อคิดจากต้นทุนที่เป็นเงินสด แต่เมื่อคิดจากต้นทุนรวมทั้งหมดจะขาดทุนเท่ากับ 291.12 บาท/ตัว ส่วนโคขาวลำพูนทั้งจากการคิดต้นทุนที่เป็นเงินสดและ ต้นทุนรวมทั้งหมด จะขาดทุนเฉลี่ยเท่ากับ 185.07 และ 920 บาท/ตัว ผลการศึกษาในเกษตรกรที่เลี้ยงโคแบบปล่อยให้แทะเล็มในแปลงหญ้าธรรมชาติเป็นส่วนใหญ่ โดยไม่มีการให้อาหารข้น แต่จะมีการตัดหญ้าแพงโกล่าจากแปลงที่ปลูกไว้มาเสริมให้กินบ้างเป็นบางช่วง พบว่าต้นทุนการเลี้ยงโคเนื้อของเกษตรกรจะต่ำกว่าและได้รับผลตอบแทนจากการขายโคมีชีวิตสูงกว่าการเลี้ยงโคเนื้อในคอกทดลองที่มีการตัดหญ้าแพงโกล่าสดมาให้กินตลอด เนื่องจากเกษตรกรเสียค่าใช้จ่ายในหมวดอาหารสัตว์ต่ำกว่าการเลี้ยงในคอกทดลอง โดยผลตอบแทนที่เกษตรกรได้รับเมื่อคิดจากต้นทุนที่เป็นเงินสดมีค่าเฉลี่ย 2,666.97 บาท/ตัว