น้ำยางธรรมชาติมักจะใส่แอมโมเนียในการเก็บรักษา แอมโมเนียที่ใส่ลงไปในน้ำยางจะอยู่ในรูปสารระเหย และส่วนหนึ่งจะละลายในน้ำยาง ส่วนที่เป็นสารระเหยอาจระเหยออกไประหว่างการเก็บและส่วนที่อยู่ในน้ำยางจะก่อให้เกิดปฏิกิริยาไฮโดรไลซิสของสารอินทรีย์ที่มีอยู่ในน้ำยาง ในที่สุดจะเปลี่ยนรูปเป็นเกลือแอมโมเนียม ดังนั้นการเปลี่ยนแอมโมเนียที่มีอยู่ทั้งหมดในน้ำยางให้อยู่ในรูปของเกลือแอมโมเนียม ซึ่งไม่ระเหยและสามารถละลายในน้ำ เป็นแอมโมเนียมอิสระ [NH4+] ที่มีประจุบวก แล้วตรวจสอบปริมาณของแอมโมเนียมอิสระที่มีอยู่ในน้ำยาง โดยวิธีการไทเทรตร่วมกับวัดการนำไฟฟ้าจึงน่าสนใจ การทดลองนี้จะเก็บตัวอย่างน้ำยางจากพื้นที่จังหวัดปัตตานี ตรวจสอบสมบัติทั่วไปตามมาตรฐาน ASTM D1076 ปรับน้ำยางให้เจือจางมีเนื้อยางแห้งต่างๆ นำน้ำยางที่เจือจางแล้วน้ำหนักปริมาณต่างๆ มาตรวจหาปริมาณแอมโมเนียมอิสระที่มีอยู่ทั้งหมดในน้ำยางโดยใช้เทคนิคการไทเทรตร่วมกับวัดการนำไฟฟ้า ปริมาตรของด่างที่ใช้ในช่วงที่ 3 ของค่าการนำไฟฟ้าที่เปลี่ยนไป จะเป็นปริมาตรของด่างที่ทำปฏิกิริยาสมมูลพอดีกับแอมโมเนียมอิสระที่มีอยู่ในน้ำยาง รวมทั้งตรวจสอบปริมาณแอมโมเนีย จำนวนโปตัสเซียม สบู่ และ แอมโมเนียมที่มีอยู่ในน้ำยางระหว่างการเก็บไว้ 1 เดือน