ในบรรดาทรัพยากรประมงทะเลนั้น ปูทะเล; Scylla olevacia (Herbst, 1796) จัดเป็นสัตว์เศรษฐกิจชนิหนึ่งของไทยด้วย โดยเหตุที่ปูทะเล เป็นที่นิยมบริโภคอย่างแพร่หลายทั่วโลก ซึ่งผลผลิตปูทะเลในปัจจุบัน ยังคงต้องพึ่งพาจากการประมง (capture fisheries) ทั้งเพื่อการส่งออก การบริโภคภายในประเทศ ในรูปแบบของปูไข่ และปูนิ่ม มากกว่าการเพาะเลี้ยง (culture fisheries) ที่ยังไม่สามารถที่จะพัฒนาวิธีการเพาะเลี้ยงในระดับมหมวลได้ดีพอ นอกจากนี้ การพัฒนาอุตสาหกรรมตามแนวชายฝั่งทะเล ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมบริเวณชายฝั่ง ทำให้แนวโน้นของทรัพยากรปูทะเลในปัจจุบัน อยู่ในสภาวะเสี่ยงต่อความเสื่อมโทรมเป็นอย่างยิ่ง ดังจะเห็นได้จากสถิติการประมงปูทะเลทางฝั่งอันดามันในรอบ 10 ปี ที่ผ่านมา มีการเพิ่มขึ้นในช่วงแรก ๆ จาก 1,579 ตันในปี 2529 มาสูงสุดในปี 2537 คือ 3,653 ตัน และค่อย ๆ ลดลงเป็นลำดับ จนเหลือเพียง 2,421 ตันในปี 2540 (กรมประมง, 2531,2533,2540,2543) ตามลำดับ ผู้วิจัยจึงพิจารณาพื้นที่ศึกษาที่ยังคงมีความเหมาะสมต่อการดำเนินการวิจัย และพบว่า บริเวณคลองหงาว จ.ระนอง น่าจะเป็นพื้นที่ที่มีความเหมาะสมเนื่องจากในบริเวณนี้ เนื่องจากถูกจัดให้เป็น “เขตสงวนชีวมณฑล” โดยกรมป่าไม้ และกรมประมงได้มีโครงการนำร่องเพื่อการเพิ่มผลผลิตปูทะเล โดยการเพาะเลี้ยงปูทะเลเพื่อปล่อยกลับสู่ธรรมชาติ (stock enhancement) นอกจากนี้ ในบริเวณคลองหงาว ยังเคยเป็นพื้นที่ที่มีการศึกษาวิจัยเรื่องราวของปูทะเลอย่างต่อเนื่องมาก่อนหน้านี้ สามารถนำมาเป็นข้อมูลประกอบการศึกษาได้ การศึกษาวิจัยในครั้งนี้ จึงมุ่งเน้นไปที่การหาแหล่งวางไข่ของแม่ปูทะเล และฤดูสืบพันธุ์ในบริเวณดังกล่าว เพื่อประโยชน์ต่อโครงการการเพาะพันธุ์ปูกลับสู่ธรรมชาติของกรมประมง และยังสามารถต่อยอดความรู้เดิมได้ โดยอาจนำการศึกษาในบริเวณนี้ ไปเป็นแม่แบบเพื่อการจัดการทรัพยากรปูทะเลในพื้นที่อื่นต่อไปในอนาคต