ในอดีตที่ผ่านมา รัฐวิสาหกิจคือ องค์การโทรศัพท์แห่งประเทศไทย เป็นผู้กำหนดอัตราค่าบริการสำหรับบริการโทรศัพท์ท้องถิ่นและทางไกลในประเทศ ในขณะที่การสื่อสารแห่งประเทศไทย เป็นผู้กำหนดอัตราค่าบริการโทรศัพท์ทางไกลต่างประเทศ รัฐวิสาหกิจทั้งสองแห่งจึงมีฐานะเสมือนเป็นหน่วยงานกำกับดูแลควบคู่ไปกับผู้ให้บริการโทรคมนาคม ซึ่งทำให้หน่วยงานทั้งสองไม่มีแรงจูงใจในการลดต้นทุนแลปรับอัตราค่าบริการลงตามพัฒนาการของตลาดและเทคโนโลยี นอกจากนี้การอุดหนุนไขว้ระหว่างบริการต่าง ๆ ยังทำให้โครงสร้างอัตราค่าบริการโทรคมนาคมในประเทศไทยมีความบิดเบือนสู พ.ร.บ. การประกอบกิจการโทรคมนาคม พ.ศ.2544 ให้อำนาจแก่ กทช. ในการกำกับดูแลอัตราค่าบริการโทรคมนาคม โดยกทช.จะกำหนดประเภทและอัตราขั้นสูงของค่าบริการที่ผู้ประกอบการจะเรียกเก็บจากผู้ใช้บริการ ทั้งนี้ การกำหนดอัตราขั้นสูงต้องมีวิธีการคำนวณที่ชัดเจน เป็นอัตราที่ยุติธรรมแก่ผู้รับใบอนุญาตและผู้ใช้บริการ และไม่มีลักษณะเป็นการเลือกปฏิบัติ นอกจากนี้ กทช. สามารถปรับอัตราค่าบริการขั้นสูงให้เหมาะสมกับสภาพทางเศรษฐกิจและสังคม อย่างไรก็ตามกฏหมายดังกล่าวยังไม่ได้ระบุถึงแนวทางในการกำกับดูแลในรายละเอียด