โครงการวิจัย “กระบวนการพัฒนาตัวชี้วัดความสุขของประชาชนชาวไทย” เพื่อค้นหากระบวนการพัฒนาตัวชี้วัดความสุขและพยายามพัฒนาตัวชี้วัดความสุข ได้รับแรงดลบันดาลใจจากศาสตราจารย์นายแพทย์ประเวศ วะสี ประธานคณะทำงานประชาคมแผน 8 ซึ่งได้เสนอแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 8 ที่เน้นคนเป็นศูนย์กลางการพัฒนา ซึ่งแตกต่างจากแผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 1-7 ที่เน้นความเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและการเพิ่มรายได้ของประชากรเป็นตัวชี้วัด โครงการวิจัยกระบวนการพัฒนาตัวชี้วัดความสุขได้วางระเบียบวิธีวิจัยโดยมีวัตถุประสงค์ดังต่อไปนี้ ระยะที่ 1 1) เพื่อวิจัยกระบวนการพัฒนาตัวชี้วัดความสุขของประชาชน และชุมชน 2) เพื่อนำกระบวนการพัฒนาตัวชี้วัดความสุขของประชาชนและชุมชนมาพัฒนาตัวชี้วัดความสุข เพื่อใช้ในการประเมินความเปลี่ยนแปลงด้านความสุขของชาวบ้าน เครือข่ายการเรียนรู้เพื่อการพึ่งตนเองและพึ่งพากันเองของกลุ่มภูมิปัญญาชาวบ้านภาคอีสาน และพหุภาคี และชุมชนที่ชาวบ้านสังกัด 3) เพื่อนำตัวชี้วัดความสุขไปประเมินความเปลี่ยนแปลงความสุขของชาวบ้านและชุมชนในเครือข่าย ระยะที่ 2 เพื่อนำกระบวนการพัฒนาตัวชี้วัดความสุขของประชาชนและชุมชนไปขยายผลในกลุ่มเป้าหมายและวัดความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ผลการวิจัยของโครงการนี้ได้ยืนยันกรอบความคิดเรื่องความสุขของมนุษย์เป็นความรู้สึกและการให้คุณค่าของแต่ละปัจเจกเชิงอัตวิสัย (subjective and value laden) มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ซึ่งไม่มีมาตรฐานสากล แต่ขึ้นกับรากฐานด้านประสบการณ์และวัฒนธรรมของสังคมนั้น การพยายามสร้างตัวชี้วัดที่มุ่งหวังให้ใช้ประโยชน์ หรือประยุกต์ใช้กับคนทุกกลุ่มที่มีวิถีชีวิตที่แตกต่างอาจไม่ก่อให้เกิดประโยชน์มากนัก แต่การสร้างกระบวนการคิดและปฏิบัติเพื่อบรรลุความสุขระยะยาว จึงเป็นสิ่งที่สำคัญ ซึ่งผลการวิจัยครั้งนี้สามารถแยกวิเคราะห์ได้ดังต่อไปนี้ 1)ความสุขเป็นระบบคิดที่เป็นอนิจจังแต่สามารถเรียนรู้ได้ 2)วิถีชีวิตมีผลต่อวิธีคิดเรื่องความสุข 3) ความแตกต่างระหว่างความสุขระยะสั้น (pleasure) และความสุขระยะยาว (happiness) 4) กระบวนการวัดและเครื่องมือการวัด (HI) มีผลต่อการวัด (ระดับความสุข) 5) ตัวชี้วัดความสุขใช้วัดได้เฉพาะกลุ่ม 6) ความเปลี่ยนแปลงในวิธีคิดเกี่ยวกับความสุขส่งผลต่อกิจกรรมของชาวบ้าน เพื่อบรรลุความสุขที่ตั้งไว้ ที่เกิดจากกระบวนการของโครงการวิจัยนี้ 7) ข้อคิดเห็นเชิงเทคนิคของสูตรคำนวณ Happiness Index 8) การใช้ประโยชน์จากงานวิจัย