รายงานการวิจัยเรื่องประมวลองค์ความรู้เกี่ยวกับชนกลุ่มน้อยในประเทศไทยนี้เป็นการนำเสนอภาพของชนกลุ่มน้อยกลุ่มต่าง ๆ ในประเทศไทยซึ่งจำแนกละเอียดได้ถึง 104 กลุ่ม แต่คณะผู้วิจัยก็ไม่ยืนยันว่าการกล่าวถึงคน 104 กลุ่มนี้เป็นการกล่าวอย่างหมดจดสิ้นเชิง คณะผู้วิจัยกล่าวได้แต่เพียงว่านี่เป็นประมวลองค์ความรู้เกี่ยวกับชนกลุ่มน้อยในประเทศไทย ณ พุทธศักราช 2540 ในระยะต่อไปอาจจะมีชนกลุ่มอื่นเข้ามาเพิ่มในประเทศไทยอีก อีกสาเหตุหนึ่งที่อาจจะทำให้ชื่อของชนกลุ่มน้อยต่าง ๆ มาเพิ่มในประเทศไทยอีกก็อาจเป็นเพราะการค้นพบชนกลุ่มน้อยบางกลุ่มอีกครั้ง หลังจากที่เชื่อกันว่าหายสาบสูญไปแล้ว เรื่องเช่นนี้อาจจะเป็นไปได้ในกรณีของกลุ่มชนที่พูดภาษามอส (Mos) ซึ่งเชเบสตา (Schebesta 1929) ได้รายงานไว้ว่ามีอยู่ที่ดินแดนต่อเนื่องระหว่างจังหวัดพัทลุงกับจังหวัดตรัง แม้ในปัจจุบันนี้ดินแดนตรงนี้ก็ยังคงเป็นป่าทึบอยู่ และยังคงมีอันตรายจากโจรกลุ่มต่าง ๆ จึงทำให้ไม่มีนักชาติพันธุวิทยาหรือนักภาษาศาสตร์เดินทางไปสำรวจ แต่ถ้าสถานการณ์เปลี่ยนไปและเกิดมีนักวิชาการด้านต่างๆ เดินทางไปศึกษาในบริเวณที่จังหวัดพัทลุงต่อกับจังหวัดตรังก็มีความเป็นไปได้ที่จะได้พบกับกลุ่มที่พูดภาษามอส และเมื่อนั้นจำนวนชนกลุ่มน้อยที่มีอยู่ในประเทศไทยก็อาจจะมีเพิ่มขึ้นอีก 1 กลุ่ม เรื่องอย่างนี้เป็นสิ่งที่เป็นไปได้และเคยเกิดขึ้นมาแล้ว เช่นที่เคยเกิดกับผู้ที่พูดภาษามปีเมื่อสามสิบกว่าปีมานี้ นายริชาร์ด เดวิส (Mr.Richard Davis) ชาวอเมริกันซึ่งทำงานเป็นหน่วยสันติภาพที่อำเภอสา จังหวัดน่าน ได้เดินทางไปพบผู้ที่พูดภาษามปีที่บ้านดง ตำบลสวนเขื่อน อำเภอเมือง จังหวัดแพร่ ในค.ศ.1967 ทำให้วงการนักภาษาศาสตร์ได้ทราบว่ามีผู้ที่พูดภาษามปีหลังจากที่คนทั่วไปเข้าใจเรื่องนี้ผิดมานาน โดยคิดว่าพวกมปีเป็นอีก้อแล้วเรียกว่าก้อเมืองแพร่