วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2541

พัฒนากรรมวิธีการหาขอบเขตพยางค์ที่มีประสิทธิภาพ สำหรับคำพูดต่อเนื่องภาษาไทย ในระบบรู้จำคำโดดการหาขอบเขตคำส่วนใหญ่ นิยมใช้พลังงานของสัญญาณเสียงพูด สำหรับงานวิจัยนี้การหาขอบเขตพยางค์คำพูดต่อเนื่อง จะใช้คุณลักษณะพลังงานอัตราการตัดผ่านช่วงกำหนด ความถี่มูลฐาน และระยะเวลา ของสัญญาณเสียงพูด มาใช้ในการพิจารณาหาขอบเขตพยางค์ โดยมีความถูกต้องในการตัดแบ่งพยางค์อย่างน้อยร้อยละ 90 โดยการพัฒนาและทดสอบกรรมวิธีการหาขอบเขตพยางค์กับคำพูดต่อเนื่องจำนวน 1,275 ประโยค จากกลุ่มตัวอย่าง จำนวน 28 คน เป็นเพศชาย 15 คน และหญิง 13 คน ทำการแบ่งประโยคทดสอบออก 3 ชุดคือ ชุดทดสอบที่ 1 เป็นเสียงพูดครั้งที่หนึ่งของผู้พูด 8 คน จำนวน 282 ประโยค ชุดทดสอบที่ 2 เป็นเสียงพูดครั้งที่สองของผู้พูดในชุดทดสอบที่ 1 จำนวน 284 ประโยค และชุดทดสอบที่ 3 จำนวน 709 ประโยค จากผู้พูด 20 คน โดยในแต่ละประโยคประกอบด้วยคำศัพท์ซึ่งรอยต่อระหว่างพยางค์มีความกำกวม ในการกำหนดขอบเขตพยางค์ทางโครงสร้างสัทวิทยา จำนวน 18 คู่ 36 ประโยค ผลการทดสอบกรรมวิธีพลังงานเฉลี่ยร่วมกับอัตราการตัด ผ่านระดับกำหนดได้อัตราความถูกต้องเฉลี่ยร้อยละ 89.54 และกรรมวิธีพลังงานเฉลี่ยร่วมกับอัตราการตัดผ่านระดับกำหนด และความถี่มูลฐานได้อัตราความถูกต้องเฉลี่ยร้อยละ 91.05