โครงการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจและประเมินสถานสภาพและพัฒนาการของความรู้ทางประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในรอบ 30 ปี ที่ผ่านมา ผลการดำเนินงาน พบว่า การศึกษาเชิงวิชาการในด้านประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีไทยเพิ่งเริ่มขึ้นอย่างแท้จริงในช่วงปลายทศวรรษ 2500 ด้วยสาเหตุจากการขยายตัวของการศึกษาระดับอุดมศึกษา และการเติบโตของวิชาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีโดยทั่วไป อย่างไรก็ดี ผลงานการศึกษาทางด้านนี้ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นผลงานของนักประวัติศาสตร์ นักโบราณคดี นักมานุษยวิทยาวัฒนธรรม และนักวิทยาศาสตร์และเทคโนโยลี ยังมีปริมาณน้อยและครอบคลุมเฉพาะบางแขนงของวิทยาศาตร์และเทคโนโลยีไทย กล่าวคือ การแพทย์และสาธารณสุข การเกษตรและการชลประทาน โลหกรรม เครื่องปั้นดินเผา และการสื่อสารคมนาคมและขนส่ง ในขณะที่แขนงทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอื่น ๆ ที่มีความก้าวหน้าในการศึกษา และรวมทั้งเทคโนโลยีที่มีบทบาททางประวัติศาสตร์ไทยบางแขนง กลับมีการศึกษาเชิงประวัติศาสตร์น้อยมากหรือไม่มี เป็นต้นว่า สถาปัตยกรรม วิศวกรรมศาสตร์ และการทอผ้า ในขณะเดียวกัน แม้แต่แขนงที่มีการศึกษาทางด้านนี้อยู่บ้าง ก็พบว่ามีผลงานศึกษาไม่มากนัก หรือไม่มีเลย ที่กล่าวได้ว่าเป็นการศึกษาประวัติศาสตร์ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอย่างแท้จริง เพราะให้ความสนใจต่อประเด็นการเข้ามาของความรู้ของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีตะวันตก ประเด็นด้านนโยบายและการบริหาร และการขยายตัวเติบโตเชิงกายภาพขององค์กร มากกว่าที่จะพิจารณาดูพัฒนาการของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ผลงานในแขนงที่กล่าวได้ว่ามีการศึกษาเชิงประวัติศาสตร์ของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีมากที่สุด คือ โลหวิทยา