การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ(1)ศึกษาระดับพฤติกรรมการสื่อสารในองค์การของพนักงาน (2) เปรียบเทียบพฤติกรรมการสื่อสารในองค์การของพนักงาน โรงแรมไตรตรัง บีช รีสอร์ท ภูเก็ต จำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล โดยศึกษากับพนักงานทั่วไปทุกแผนก ผู้บริหารระดับต้นและระดับกลางของโรงแรมไตรตรัง บีช รีสอร์ท ภูเก็ต กลุ่มตัวอย่างจำนวน 130 คน ใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างโดยการกำหนดสัดส่วน ส่วนเครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม ผลวิจัย พบว่า(1) พนักงานมีระดับพฤติกรรมการสื่อสารในองค์การ ตามรูปแบบของการสื่อสารในองค์การ 4 แบบ อยู่ในระดับมาก คือ พฤติกรรมการสื่อสารแนวดิ่ง พฤติกรรมการสื่อสารแนวตั้ง พฤติกรรมการสื่อสารแนวนอน และอยู่ในระดับระดับปานกลางคือ พฤติกรรมการสื่อสารแนวทแยง ในส่วนพฤติกรรมการสื่อสารในองค์การ ตามวิธีการสื่อ 3 แบบ คือ การสื่อสารด้วยวาจา การสื่อสารด้วยลายลักษณ์อักษรและการสื่อสารที่ผสมผสานระหว่างวาจาและลายลักษณ์อักษร พบว่าพฤติกรรมการสื่อสารในองค์การทั้ง 4 รูปแบบจะใช้วิธีการสื่อสารด้วยลายลักษณ์อักษรมากที่สุด กล่าวคือ การสื่อสารในแนวดิ่ง การสื่อสารในแนวตั้ง การสื่อสารในแนวนอน และการสื่อสารในแนวทแยง ตามลำดับ ส่วนพฤติกรรมการสื่อสารที่ใช้วิธีการสื่อสารอย่างอื่นมากกว่าการสื่อสารด้วยลายลักษณ์อักษร คือการสื่อสารในแนวดิ่ง (2) พนักงานที่มีปัจจัยส่วนบุคคล คือ เพศ และอายุงาน ต่างกันมีพฤติกรรมการสื่อสารแนวนอนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 สำหรับปัจจัยส่วนบุคคล คือ อายุ และ ระดับการศึกษา ต่างกันมีพฤติกรรมการสื่อสารแนวนอนแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01