วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

งานวิจัยครั้งนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์เชิงทำนาย มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียม เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความรู้ ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง การดูแลตนเอง และการสนับสนุนทางสังคม กับคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียม และเพื่อศึกษาปัจจัยทำนายคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียม กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมที่แผนกผู้ป่วยนอก ในโรงพยาบาลระดับตติยภูมิขั้นสูง เขตกรุงเทพมหานคร จำนวน 110 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในวิจัย คือ แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคล และข้อมูลเกี่ยวกับโรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักและการรักษาที่ได้รับ แบบประเมินคุณภาพชีวิต แบบประเมินความรู้ของผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียม แบบสอบถามความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง แบบสอบถามการดูแลตนเอง และแบบสอบถามการสนับสนุนทางสังคม มีค่าความเที่ยง เท่ากับ 0.92, 0.78, 0.88, 0.95 และ0.84 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วย สถิติเชิงพรรณนา, ค่าสัมประสิทธ์สหสัมพันธ์ของเพียรสัน และสถิติการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมอยู่ในระดับสูง (Mean =67.1, SD=14.56) 2. คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับสูงกับความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และการดูแลตนเอง (r= 0.772 และ0.737 ตามลำดับ) ส่วนความรู้ และการสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์ทางบวกในระดับต่ำ (r= 0.489 และ0.460 ตามลำดับ) 3. ความรู้ ความรู้สึกมีคุณค่าในตนเอง และการดูแลตนเอง ร่วมกันการทำนายคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยวัยผู้ใหญ่โรคมะเร็งลำไส้ใหญ่และทวารหนักที่มีทวารเทียมได้ร้อยละ73.70 (R²=0.737)