วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2559

งานวิจัยนี้ได้นำเทคนิคการประมวลภาพถ่ายมาคำนวณหาเปอร์เซ็นต์การค้างบนตะแกรงของมวลรวม ความเรียว และความแบนของมวลรวมแต่ละขนาด โดยทำการเปรียบเทียบระหว่างค่าที่คำนวณจากห้องปฏิบัติการและค่าที่คำนวณได้จากเทคนิคการประมวลผลภาพ โดยผู้วิจัยได้พัฒนาเทคนิคใหม่ขึ้นมาสองเทคนิคคือเทคนิคการซ้อนภาพ 7 ชั้น และเทคนิคการกัดกร่อนภาพแล้วทำการปรับแก้ ซึ่งการปรับแก้มีสองวิธีคือการปรับแก้ด้วยเส้นรอบรูปและการปรับแก้ด้วยพื้นที่วงแหวน โดยทำการวิเคราะห์เปรียบเทียบใน 7 ด้าน คือ ความแม่นยำในแต่ละเทคนิคที่ได้พัฒนาขึ้นมา จำนวนก้อนที่นับได้ในแต่ละหน้าตัด เปอร์เซ็นต์การค้างตะแกรงในแต่ละหน้าตัด ความถี่ของช่วงเปอร์เซ็นต์การค้างตะแกรงในแต่ละขนาด สัดส่วนความเรียวและความแบน พื้นที่ในการวิเคราะห์ ผลการวิจัยพบว่าเทคนิคการกัดกร่อนภาพให้ผลลัพธ์ของเปอร์เซ็นต์การค้างตะแกรงดีกว่าการซ้อนภาพ 7 ชั้น การปรับแก้ด้วยเส้นรอบรูปให้ผลดีกว่าการปรับแก้ด้วยพื้นที่วงแหวน จำนวนหินที่นับได้ในแต่ละหน้าตัดมีแนวโน้มของจำนวนก้อนใกล้เคียงกัน เปอร์เซ็นต์การค้างตะแกรงของมวลรวมเบอร์ #4(4.75 มม.) และเบอร์ #8(2.38 มม.) มีความใกล้เคียงกับค่าทดสอบในห้องปฏิบัติการมากที่สุด ซึ่งให้ผลสอดคล้องกับค่าความถี่ของช่วงเปอร์เซ็นต์การค้างตะแกรง โดยความถี่ของเปอร์เซ็นต์การค้างตะแกรงของมวลรวมเบอร์ #4 และเบอร์ #8 ให้ค่าตรงกับการทดสอบในห้องปฏิบัติการมากที่สุด สำหรับสัดส่วนความเรียว(สัดส่วนยาวต่อกว้าง)ที่ได้จากการประมวลผลภาพ เมื่อเทียบกับการวัดด้วยเวอร์เนียให้ผลออกมาใกล้เคียงกัน มีความแตกต่างกันบ้างเล็กน้อย สำหรับสัดส่วนความแบน(สัดส่วนสูงต่อกว้าง)ได้จากการประมวลภาพ เมื่อเทียบกับการวัดด้วยเวอร์เนีย ให้ผลออกมาใกล้เคียงกันมาก ขนาดพื้นที่หน้าตัดที่ใช้ประมวลผลส่งผลต่อความถูกต้องของการคำนวณ โดยพื้นที่หน้าตัดที่ใหญ่กว่าจะให้ผลลัพธ์มีความถูกต้องมากกว่าพื้นที่หน้าตัดขนาดเล็กกว่า จากผลการวิจัยในอนาคตอาจมีการพัฒนานำเทคนิคนี้ให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น และสามารถใช้แทนวิธีปัจจุบันได้ เพราะใช้เวลาในการคำนวณน้อยกว่า เครื่องมือน้อยกว่าและต้นทุนด้านอุปกรณ์ต่ำกว่าวิธีที่ใช้ในปัจจุบัน