วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความมั่นคงในชีวิตสมรส ที่มีระยะเวลาในการสมรสไม่น้อยกว่า 20 ปี ในเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นคู่สมรสชายหญิง สัญชาติไทย ทั้งที่จดทะเบียนสมรสและไม่ได้จดทะเบียนสมรสจำนวน 330 คน ที่มีอายุระหว่าง 40-60 ปี และมีระยะเวลาสมรสไม่ต่ำกว่า 20 ปี โดยกลุ่มตัวอย่างได้รับคัดเลือกมาจากวิธีสุ่มตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจง ปัจจัยที่ศึกษา ได้แก่ ลักษณะบุคลิกภาพ อายุเมื่อแรกสมรส สถานภาพสมรสของบิดามารดา ระยะเวลาการคบหาก่อนสมรส ระดับการศึกษา ฐานะทางเศรษฐกิจ การยอมรับกันและกัน การสื่อสารกันอย่างมีประสิทธิภาพ ความเป็นเพื่อนคู่ชีวิต ลักษณะโครงสร้างครอบครัว อิทธิพลของสังคมรอบตัว และการสนับสนุนจากบุคคลนัยสำคัญ โดยแบบสอบถามที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้แบ่งออกเป็น 7 ตอน ข้อมูลที่ได้นำมาวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา และวิเคราะห์ความถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการศึกษาแสดงให้เห็นว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อความมั่นคงในชีวิตสมรสอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ การยอมรับกันและกัน ความเป็นเพื่อนคู่ชีวิต ลักษณะบุคลิกภาพแบบไม่มั่นคงทางอารมณ์-มั่นคงทางอารมณ์ อิทธิพลสังคมรอบตัว และการสนับสนุนจากบุคคลนัยสำคัญ (p<0.05) โดยปัจจัยดังกล่าวสามารถทำนายความมั่นคงในชีวิตสมรสได้ 55.3%