วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2549

การวิจัยนี้ได้ทำการศึกษาและหาสภาวะที่เหามะสมในการตกตะกอนไทเทเนียมไดออกไซด์ออกจากน้ำเสียโดยการรวมตะกอนทางเคมีและการรวมตะกอนด้วยไฟฟ้า ซึ่งทำการแปรค่าพารามิเตอร์ต่างๆ ได้แก่ ชนิดของโคแอกกูแลนต์ พีเอชเริ่มต้น และปริมาณขอโคแอกกูแลนต์สำหรับการตกตะกอนทางเคมี ส่วนการรวมตะกอนไฟฟ้าทำการแปรค่าปริมาณแระแสไฟฟ้าที่ใช้ พีเอชเริ่มต้น ระยะเวลาเก็บกัก ขนาดขั้วไฟฟ้าและความนำไฟฟ้า และนำไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ได้จากการรวมตะกอนทางเคมีและไฟฟ้ากลับมาใช้ในการกำจัดไซยาไนด์โดยกระบวนการออกซิเดชันด้วยรังสีอัลตราไวโอเลต เพื่อหาประสิทธิภาพของไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ได้จากการรวมตะกอนเมื่อนำกลับมาใช้ใหม่ ผลการทดลองสามารมแบ่งได้เป็น 2 ส่วน ดังนี้ การรวมตะกอนทางเคมีด้วยโพลีอลูมิเนียมคลอไรด์ แคลเซียมคลอไรด์ และเฟอร์รัสซัลเฟต สภาวะที่เหมาะสมคือ พะเอชเริ่มต้น 12 12.5 และ 12 ปริมาณโคแอกกูแลนต์เท่ากับ 1.5 1.0 และ 1.5 กรัม ตามลำดับ สำหรับการรวมตะกอนไฟฟ้า เมื่อใช้กระแสไฟฟฟ้ามากกว่า 0.25 แอมแปร์ ฟล็อคจะมีปริมาณมาก ประสิทธิภาพในการตกตะกอนสูง เวลาเก็บกักที่เหมาะสมคือครึ่งชั่วโมง เมื่อเพิ่มเวลามากขึ้นจะยิ่งต้องใช้พลังงานไฟฟ้ามากขึ้นด้วยในขณะที่ประสิทธิภาพไม่ต่างกันมากนัก พีเอชที่เหมาะสมคือ 11 ขนาดขั้วไฟฟ้าที่เหมาะสม คือ 6x6.5 ตร.ซม. สำหรับประสิทธิภาพของไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ได้จากการรวมตะกอนเมื่อนำกลับมาใช้ใหม่ พบว่าไททาเนียมไดออกไซด์ที่ได้จากการใช้โพลีอลูมิเนียมคลอไรด์และที่ได้จากการรวมตะกอนไฟฟ้าสามารถใช้ซ้ำได้ 4 ครั้ง โดยสามารถกำจัดไซยาไนด์ได้มากกว่า 90% ในเวลา 420 นาที ในขณะที่ไทเทเนียมไดออกไซด์ที่ได้จากการใช้แคลเซียมคลอไรด์ ไม่สามารถนำมาใช้ซ้ำได้เนื่องจากให้ประสิทธิภาพในการกำจัดไซยาไนด์ค่อนข้างต่ำ