วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การศึกษาผลของ 1-เมทิลไซโคลโพรพีน (1-MCP) ต่อกระบวนการหลุดร่วงของดอกย่อยของกล้วยไม้สกุลหวายพันธุ์ขาวสนาน โดยศึกษาอายุการปักแจกันและคุณภาพของช่อดอก การเปลี่ยนแปลงทางกายวิภาคศาสตร์ ปริมาณเพกทิน และแอกทิวิทีของเอนไซม์ที่ย่อยสลายผนังเซลล์บริเวณ abscission zone ของดอกบานตำแหน่งที่ 1 โดยการรม 1-MCP ความเข้มข้น 0.5 ไมโครลิตร/ลิตร นาน 3 ชั่วโมง และ/หรือเอทิลีน ความเข้มข้น 0.4 ไมโครลิตร/ลิตร นาน 24 ชั่วโมง พบว่าช่อดอกกล้วยไม้ชุดที่รม 1-MCP และ/หรือ เอทิลีนมีอายุการปักแจกันนานขึ้น เปอร์เซ็นต์การหลุดร่วงของดอกตูมและดอกบานลดลง แต่ไม่มีผลต่อการบานเพิ่มของดอกตูม ขณะที่ชุดที่รมเอทิลีนมีอายุการปักแจกันที่ลดลง เปอร์เซ็นต์การหลุดร่วงของดอกตูมและดอกบานเพิ่มขึ้น และลดการบานเพิ่มของดอกตูมในช่วงแรกก่อนจะเพิ่มในช่วงหลังของการทดลอง ลักษณะทางกายวิภาคศาสตร์บริเวณ abscission zone ระหว่างแกนช่อดอกและก้านดอกย่อยของดอกบาน พบว่าชั้น abscission layer ประกอบด้วยเซลล์ขนาดเล็กกว่าเซลล์ข้างเคียง 3 ชั้น พบรอยฉีกบริเวณขอบด้านบน ตั้งแต่วันที่ 0 หลังการรมในทุกชุดการทดลอง และพบการแยกตลอดแนว (ดอกร่วง) ของชุดที่รมเอทิลีนตั้งแต่วันที่ 12 ในชุดควบคุมพบตั้งแต่วันที่ 16 และชุดที่รม1-MCP และ/หรือ เอทิลีน พบในวันที่ 20 หลังการรม นอกจากนี้พบว่าปริมาณเพกทินของชุดที่รม 1-MCP และ/หรือ เอทิลีน ลดลงน้อยกว่าชุดที่รมเอทิลีนและชุดควบคุม เมื่อพิจารณาแอกทิวิทีของเอนไซม์ Pectate lyase และ Polygalacturonase ของเนื้อเยื่อบริเวณ abscission zone พบว่า 1-MCP ไม่มีผลต่อแอกทิวิทีของเอนไซม์ทั้งสอง