วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2558

การออกแบบมือเทียมในปัจจุบันถูกจำกัดด้วยขนาดของมือเทียมที่ต้องใกล้เคียงกับมนุษย์ มือเทียมจึงจำเป็นต้องเลือกระหว่างรูปแบบการเคลื่อนที่และแรงจับจากจำนวนและขนาดของตัวขับเคลื่อน งานวิจัยนี้มีแนวคิดในการใช้ตัวขับเคลื่อนน้อยที่สุดเพื่อให้มือเทียมมีรูปแบบการเคลื่อนที่ที่พอเพียงต่อการใช้งานในชีวิตประจำวันและมีแรงจับสูงเนื่องสามารถใช้ตัวขับเคลื่อนขนาดใหญ่ ใช้หลักการของกลไกหน่วงทำให้นิ้วมือเคลื่อนที่แตกต่างกันเมื่อกลไกเคลื่อนไปในทิศทางที่แตกต่างกัน ส่งผลให้มือเทียมสามารถเคลื่อนที่เป็นท่าต่างๆสำหรับใช้งานในชีวิตประจำวันได้ มือเทียมในงานวิจัยสามารถเคลื่อนที่เป็นท่าแบมือ, ท่าจับแบบแม่นยำ, และท่าจับแบบกำมือซึ่งมีการใช้งานประมาณ 70 เปอร์เซ็นต์ของการใช้งานในชีวิตประจำวัน ใช้เวลาในการปิดมือเทียมเพื่อจับวัตถุได้ภายใน 1.5 วินาทีและมีแรงจับถึง 34.5 นิวตันในท่าจับแบบแม่นยำซึ่งเพียงพอต่อการใช้งานในชีวิตประจำวัน สามารถจับวัตถุที่สำคัญในชีวิตประจำวันได้ประมาณ 90 เปอเซ็นต์ แสดงถึงความสามารถของมือเทียมที่มีความสามารถในการใช้งานจริงและมีลักษณะเป็นธรรมชาติคล้ายมือมนุษย์ การใช้ตัวขับเคลื่อนเพียงหนึ่งตัวส่งผลให้มีความซับซ้อนน้อยลง ช่วยให้การออกแบบ, ผลิต, และประกอบมีความง่าย มือเทียมนี้จึงมีความเป็นไปได้ในการนำไปใช้งานจริงและก่อให้เกิดประโยชน์ต่อผู้พิการต่อไป