วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2529

ในการเปรียบเทียบการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจระหว่างสตรีนักวิชาชีพ และสตรีนักธุรกิจ ที่สมรสแล้วนั้น ได้ใช้ตัวอย่างประชากรสุ่มจากสตรีนักวิชาชีพที่สมรสแล้ว และสตรีนักธุรกิจที่สมรสแล้ว กลุ่มละ 90 คน จำแนกออกเป็น 3 รุ่น เพื่อให้ประชากรกระจายทุกวัย คือรุ่นที่ 1 รุ่นที่ 2 และรุ่นที่ 3 ผู้วิจัยวัดการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจ โดยใช้แบบสัมภาษณ์อย่างมีเค้าโครง ซึ่งประชุมสุข อาชวอำรุง สร้างขึ้นประกอบด้วยเนื้อเรื่อง 3 ส่วน คือ 1) การหาผลกำไรสูงสุดอย่างสมเหตุสมผล 2) ความปรารถนาในการเลือกออม และ 3) ความปรารถนาที่จะเลือกลงทุนในกิจการอุตสาหกรรมหนักแล้วตรวจสอบความมีนัยสำคัญของความแตกต่างของคะแนนการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจ ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบมีตัวประกอบ 2 x 3 (การงานและรุ่น) และตรวจสอบค่าเฉลี่ยที่แตกต่างกัน ด้วยวิธีของดันแคน ได้ข้อค้นพบที่สำคัญว่า สตรีนักวิชาชีพมีการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจต่ำกว่าสตรีนักธุรกิจ