วิทยานิพนธ์ (ค.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2517

ในการเปรียบเทียบตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจระหว่างคนไทยที่มีเชื้อชาติไทย เชื้อชาติจีน และเชื้อชาติอินเดีย นั้น ได้ใช้ตัวอย่างประชากรเชื้อชาติละ 90 คน จำแนกออกเป็น 3 ประเภท คือ ผู้ที่เป็นเจ้าของกิจการ ผู้ที่รับจ้าง และผู้ที่กำลังศึกษา ผู้วิจัยวัดการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจโดยใช้แบบสัมภาษณ์อย่างมีเค้าโครง ซึ่ง ประชุมสุข อาชวอำรุง สร้างขึ้น ประกอบด้วยเนื้อเรื่อง 3 ส่วน คือ (1) การจัดผลกำไรสูงสุดอย่างสมเหตุสมผล (2) นิสัยการออม และ (3) ความปรารถนาที่จะลงทุนในกิจการอุตสาหกรรมหนัก แล้วทดสอบความมีนัยสำคัญของความแตกต่างของคะแนนการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจ ด้วยการวิเคราะห์ความแปรปรวนแบบมีตัวประกอบ 3x3 (เชื้อชาติและอาชีพ) และทดสอบค่าเฉลี่ยที่แตกต่างกันด้วยวิธีของ ดันแคน ได้ข้อค้นพบที่สำคัญว่า คนไทยเชื้อชาติไทยมีการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจต่ำกว่าเชื้อชาติจีน และคนไทยเชื้อชาติอินเดีย อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .10 และผู้ที่เป็นเจ้าของกิจการมีการตอบสนองต่อสิ่งจูงใจทางเศรษฐกิจสูงกว่าผู้ที่รับจ้างและผู้ที่กำลังศึกษา อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05