วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2536

การปรับสภาพวัสดุทางการเกษตร อันได้แก่ ฟางข้าว แกลบ รำข้าว และชานอ้อย ซึ่งบดและร่อนคัดขนาด 50 เมช (mesh) ด้วยวิธีต่างๆ ทั้งทางกายภาพ และ/หรือทางเคมี ก่อนการย่อยด้วยเอนไซม์เซลลูเลสจาก Trichoderma reesei และเบตา-กลูโคลิเดส จาก Aspergillus niger พบว่า วิธีที่เหมาะสมในการปรับสภาพ ฟางข้าว และชานอ้อย คือ การใช้ 1% NaOH ที่อุณหภูมิ 121°ซ. ความดัน 15 ปอนด์ต่อตารางนิ้ว เป็นเวลา 15 นาที สำหรับแกลบและรำข้าว คือการใช้ 1% NaOH ที่อุณหภูมิห้อง เป็นเวลา 30 และ 10 นาที ทำการย่อยวัสดุปรับสภาพนี้ด้วยเซลลูเลส และเบตา-กลูโคลิเดส ที่ความเข้มข้น 656 และ 16 หน่วยต่อกรัม น้ำหนักแห้งจะสามารถปลดปล่อยน้ำตาลรีดิวซ์ 897.5 1040.5 30.5 และ 372.5 มก. ต่อกรัมวัสดุทางการเกษตร ตามลำดับ สภาวะที่เหมาะสมต่อการทำงานของเซลลูเลส และเบตา-กลูโคลิเดส ในการย่อยวัสดุที่ผ่านการปรับสภาพ คือเอนไซม์ 40 และ 60 หน่วยต่อกรัม วัสดุทางการเกษตร ตามลำดับ ย่อยสารละลาย 4% (น้ำหนัก/ปริมาตร) ของวัสดุทางการเกษตรที่ผ่านการปรับสภาพแล้วด้วยวิธีที่เหมาระสมใน 0.05 M อะซีเตทปัฟเฟอร์ ความเป็นกรดด่าง 4.8 ที่อุณหภูมิ 40°ซ. อัตราการเขย่า 200 รอบ/นาที เป็นเวลา 24 ชั่วโมง พบว่า ไฮโดรเลเสทของชานอ้อย สามารถใช้เลี้ยงรา Penicillium sp. สายพันธุ์ 61 เพื่อการผลิตเอนไซม์เดกซ์แทรนเนสได้ดี โดยสูตรอาหารดัดแปลงที่ใช้จะประกอบด้วย 0.1% ไฮโดรเสทของชานอ้อย (น้ำหนัก/ปริมาตร คิดเป็นปริมาณกลูโคส) เป็นแหล่งคาร์บอน 1.0% เดกซ์แทรน เป็นสารชักนำการสร้างเอนไซม์ 0.2% NaNO3 เป็นแหล่งไนโตรเจน ปรับความเป็นกรดด่างเริ่มต้นของอาหารเลี้ยงเชื้อเป็น 6.0 โดย 0.2% ของสารสกัดจากยีสต์ก็มีผลต่อการสร้างเอนไซม์ด้วย ผลผลิตของเดกซ์แทรนเนสที่ได้จะอยู่ในระหว่าง 35-42 หน่วยต่อมล.อาหารเลี้ยงเชื้อ