วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย,2535

การศึกษาวิทยานิพนธ์เรื่องนี้ มีวัตถุประสงค์ที่จะศึกษาถึงวิธีพิจารณาความของคณะกรรมการที่มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาททางปกครอง อันเป็นการกระทำที่มีลักษณะกึ่งตุลาการในประเทศไทย ผลการศึกษาพบว่า คณะกรรมการที่มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาททางปกครองในประเทศไทยนั้น มีหลายคณะกรรมการที่ยังขาดหลักเกณฑ์วิธีพิจารณาอันชัดแจ้งและเป็นระเบียบแบบแผนในการอำนวยความเป็นธรรมกับประชาชนผู้ที่มีสิทธิของตนอาจถูกกระทบจากคำวินิจฉัยชี้ขาดและมิได้มีการนำเอาวิธีพิจารณาความมาใช้เพื่อให้เกิดความเป็นธรรมในการพิจารณาอย่างเหมาะสมดังที่คณะกรรมการที่มีอำนาจวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาททางปกครองในต่างประเทศถือปฏิบัติ ทั้งไม่มีกระบวนการในการควบคุมระบบวิธีพิจารณาให้มีการถ่วงดุลย์ซึ่งกันและกันภายในองค์กรคณะกรรมการ และนอกจากนี้ยังขาดองค์กรที่มีอำนาจควบคุมในด้านการวางหลักเกณฑ์และแก้ไขปรับปรุงเกี่ยวกับวิธีพิจารณาเพื่อให้วิธีพิจารณาของแต่ล่ะคณะกรรมการมีความเหมาะสมกับเรื่องที่ทำการวินิจฉัยชี้ขาด ดังนั้นจึงสมควรมีการตราพระราชบัญญัติวิธีพิจารณาทางปกครองกำหนดหลักเกณฑ์และขั้นตอนต่าง ๆ สำหรับการพิจารณาของคณะกรรมการวินิจฉัยชี้ขาดข้อพิพาททางปกรองขึ้น และให้มีคณะกรรมการวิธีพิจารณาทางปกครองควบคุมแลการพิจารณาของคณะกรรมการ เพื่อให้การพิจารณาเป็นไปโดยถูกต้องตามกฎหมายและสามารถให้ความคุ้มครองสิทธิส่วนได้เสียของประชาชนอย่างเป็นธรรม และรักษาไว้ซึ่งผลประโยชน์ของประเทศชาติ