วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2536

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาว่ากระบวนการสอบสวนและพิจารณาโทษทางวินัยของข้าราชการรัฐสภาสามัญ ก.ร. ฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2520) นั้น ได้กำหนดไว้สอดคล้องกับหลักบุคคลไม่อาจเป็นผู้พิพากษาในคดีของตนเอง (Nemo Debet Esse Judex in Propria Causa) หรือหลักปราศจากอคติ (freedom from bias) และหลักการรับฟังคู่กรณีทั้งสองฝ่าย (Audi Alteram Partem) อันเป็นหลักการสำคัญที่ใช้ในกระบวนการสอบสวนเพื่อพิจารณาโทษทางวินัยทั่วไปหรือไม่ และศึกษาว่ากระบวนการสอบสวนเพื่อพิจารณาโทษทางวินัยของข้าราชการในประเทศสหรัฐอเมริกาและในประเทศฝรั่งเศส กับกระบวนการสอบสวนและพิจารณาโทษทางวินัยของข้าราชการตุลาการและของข้าราชการอัยการในประเทศไทย ได้มีการกำหนดหลักเกณฑ์ไว้อย่างไร ผลการวิจัยพบว่า กระบวนการสอบสวนและพิจารณาโทษทางวินัยของข้าราชการรัฐสภาสามัญตามกฎ ก.ร. ฉบับที่ 10 (พ.ศ. 2520) ได้กำหนดไว้ไม่สอดคล้องกับหลักการสำคัญที่ใช้ในกระบวนการสอบสวนเพื่อพิจารณาโทษทางวินัยทั่วไป โดยกฎ ก.ร. ฉบับดังกล่าวเปิดโอกาสให้ผู้บังคับบัญชาผู้มีอำนาจและข้าราชการผู้รับมอบหมาย ซึ่งอาจเป็นผู้มีอคติต่อข้าราชการผู้ถูกกล่าวหา เป็นผู้สอบสวนข้าราชการผู้ถูกกล่าวหาดังกล่าวได้ สำหรับกระบวนการสอบสวนเพื่อพิจารณาโทษทางวินัยของข้าราชการในประเทศสหรัฐอเมริกาและในประเทศฝรั่งเศส กับกระบวนการสอบสวนและพิจารณาโทษทางวินัยของข้าราชการตุลาการและของข้าราชการอัยการในประเทศไทยนั้น ได้กำหนดไว้โดยมีหลักเกณฑ์เช่นเดียวกันกับหลักการสำคัญที่ใช้ในกระบวนการสอบสวนเพื่อพิจารณาโทษทางวินัยทั่วไป