วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2537

วิทยานิพนธ์นี้เป็นการศึกษาเชิงวิศวกรรมของสภาพแวดล้อมที่สบายของคนไทย ในห้องทำงานจริง โดยการเก็บข้อมูลจากคนทดสอบที่มีการทำงานเป็นแบบงานในสำนักงาน มีการแต่งกายตามปกติ เพื่อที่จะหาค่าอุณหภูมิ, แสงสว่าง และเสียง ที่จะทำให้เกิดความรู้สึกสบาย ในการวิเคราะห์ ได้ทำการศึกษาถึงตัวแปรที่มีผลต่อความสบาย ด้านแสงสว่างประกอบไปด้วยระดับความส่องสว่าง, สัมประสิทธิ์การสะท้อนแสงของเพดาน ผนัง และพื้น, สมรรถภาพการมอง, เพศ และอายุ จากผลการวิเคราะห์จะได้ สมการถดถอยเชิงเส้นพหุคูณสำหรับการทำนายค่าการโหวตความสบายด้านแสงสว่าง ซึ่งประกอบด้วยตัวแปรที่มีผลต่อการทำนาย ได้แก่ ระดับความส่องสว่าง, สัมประสิทธิ์การสะท้อนแสงของผนัง และอายุ มีค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจ 52.7% ระดับความส่องสว่างที่ทำให้เกิดความสบายในการมอง สำหรับอายุ 28 ปี นั่งทำงานในห้อง ที่สีของผนังมีสัมประสิทธิ์การสะท้อนแสง 60% ระดับความส่องสว่างที่สบายเท่ากับ 420 ลักซ์ ตัวแปรด้านเสียงประกอบไปด้วยระดับความดังของเสียงภายใน, ระดับความดังของเสียงขณะใดขณะหนึ่ง, สมรรถภาพการฟัง, เพศ และอายุ จากผลการวิเคราะห์จะได้สมการถดถอยเชิงเส้นพหุคูณสำหรับการทำนายค่าการโหวตความสบายด้านเสียง ซึ่งประกอบไปด้วยตัวแปรที่มีผลต่อการทำนาย ได้แก่ ระดับความดังของเสียงภายใน และอายุ มีค่าสัมประสิทธิ์การตัดสินใจ 47% สำหรับระดับเสียงภายในที่ทำให้เกิดความสบาย สำหรับอายุ 28 ปี เท่ากับ 54 เดซิเบลเอ ส่วนการวิเคราะห์หาอุณหภูมิที่สบายจากสมการถดถอยเชิงเส้นพหุคูณของคุณประพนธ์ (1) จะได้ว่า ที่ลักษณะงานเป็นการทำงานแบบสำนักงาน ชุดแต่งกายของผู้ปฏิบัติงานมีค่าความต้านทานความร้อน 0.6 clo อุณหภูมิเฉลี่ยที่คนไทยจะรู้สึกสบายเท่ากับ 23.9 องศาเซลเซียล