วิทยานิพนธ์ (พย.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2557

การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยกึ่งทดลองเพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการส่งเสริมความร่วมมือในการพ่นยาแบบฝอยละอองแบบรูปธรรม- ปรนัยต่อ ความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดหลังการพ่นยาครั้งที่ 1- 6 และระยะเวลาการอยู่โรงพยาบาลของผู้ป่วยเด็กก่อนวัยเรียนโรคติดเชื้อทางเดินหายใจเฉียบพลัน ผู้ป่วยเด็กก่อนวัยเรียนโรคติดเชื้อทางเดินหายใจเฉียบพลันที่ได้รับการรักษาด้วยการให้ยาพ่นแบบฝอยละอองผ่านทางหน้ากากที่แผนกหอผู้ป่วยใน จำนวน 36 คน ได้รับการสุ่มเข้ากลุ่มตัวอย่างเข้ากลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมด้วยการจับฉลาก กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการส่งเสริมความร่วมมือในการพ่นยาแบบฝอยละอองแบบรูปธรรม-ปรนัย ซึ่งประกอบด้วยการสร้างสัมพันธภาพ การให้ข้อมูลแบบรูปธรรม-ปรนัยด้วยคำพูดและภาพยนตร์การ์ตูนภาพเคลื่อนไหว การนิเทศการจับหน้ากากพ่นยา และการหายใจของเด็ก ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลประกอบด้วยแบบบันทึกความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือด แบบบันทึกระยะเวลาการอยู่ในโรงพยาบาล และแบบสังเกตพฤติกรรมความร่วมมือในการพ่นยาแบบฝอยละอองซึ่งผู้วิจัยพัฒนาขึ้น ค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาของเครื่องมือเท่ากับ 1.00, 1.00, และ .88 ตามลำดับ ค่าความเที่ยงของแบบบันทึกความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือดและแบบสังเกตพฤติกรรมความร่วมมือในการพ่นยาแบบฝอยละออง เท่ากับ .90 และ .89 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดย สถิติ Repeated Measures MANCOVA และ Independent t-test ผลการวิจัยพบว่าผู้ป่วยเด็กก่อนวัยเรียนโรคติดเชื้อทางเดินหายใจเฉียบพลันที่ได้โปรแกรมการส่งเสริมความร่วมมือในการพ่นยาแบบฝอยละอองมีค่าความอิ่มตัวของออกซิเจนในเลือด หลังการพ่นยาครั้งที่ 1, 2, 3, 4, 5 และ ครั้งที่ 6 สูงกว่ากลุ่มที่ได้รับการพยาบาลปกติ และมีระยะเวลาการอยู่โรงพยาบาลน้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05