วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555

วัตถุประสงค์ของการวิจัยครั้งนี้เพื่อศึกษาถึงขั้นตอน วิธีการการระงับข้อพิพาทอากรรังนกอีแอ่นในฝ่ายปกครอง ตลอดถึงการคุ้มครองสิทธิของผู้อุทธรณ์ข้อพิพาทอากรรังนกอีแอ่นของประเทศไทยในปัจจุบัน เพื่อหาแนวทางในการพัฒนาปรับปรุงการระงับข้อพิพาทอากรรังนกอีแอ่นในฝ่ายปกครองในอนาคต จากการศึกษาพบว่า พระราชบัญญัติอากรรังนกอีแอ่น พ.ศ.2540 ไม่ได้กำหนดหลักเกณฑ์และวิธีการการระงับข้อพิพาทอากรรังนกอีแอ่นในฝ่ายปกครอง ซึ่งการระงับข้อพิพาทในฝ่ายปกครองโดยทั่วไปจะนำพระราชบัญญัติวิธีปฏิบัติราชการทางปกครอง พ.ศ.2539 มาใช้บังคับกับวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองในลักษณะที่เป็นกฎและคำสั่งทางปกครอง ไม่ได้บังคับกับสัญญาสัมปทานอากรรังนกอีแอ่น ทำให้เมื่อมีข้อพิพาทเกิดขึ้นจึงต้องนำไปยุติในชั้นศาลปกครองหรือชั้นศาลภาษีอากร ส่งผลให้เกิดความยืดเยื้อต้องใช้เวลานานและต้องเสียค่าใช้จ่ายสูงในการดำเนินคดี และทำให้รัฐขาดรายได้เนื่องจากไม่สามารถจัดเก็บอากรรังนกอีแอ่นได้อย่างต่อเนื่อง ดังนั้นในการปรับปรุงกฎหมายจึงควรกำหนดขั้นตอนการระงับข้อพิพาทอากรรังนกอีแอ่นในฝ่ายปกครองในส่วนของการอุทธรณ์ข้อพิพาทและการคุ้มครองสิทธิของผู้อุทธรณ์ โดยให้คณะกรรมการพิจารณาจัดเก็บอากรรังนกอีแอ่นเป็นคณะกรรมการพิจารณาระงับข้อพิพาทและให้องค์การบริหารส่วนจังหวัดเป็นผู้จัดเก็บอากรรังนกอีแอ่นแทน