| ชื่อเรื่อง | : | ลักษณะสำคัญทางเสียงสำหรับการรู้จำเสียงวรรณยุกต์ไทยด้วยฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์ |
| นักวิจัย | : | ณัฐวุฒิ เกิดเกียรติขจร |
| คำค้น | : | ภาษาไทย -- วรรณยุกต์ , การรู้จำอักขระ (คอมพิวเตอร์) , Character recognition |
| หน่วยงาน | : | จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย |
| ผู้ร่วมงาน | : | โปรดปราน บุณยพุกกณะ , อติวงศ์ สุชาโต , จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะวิศวกรรมศาสตร์ |
| ปีพิมพ์ | : | 2555 |
| อ้างอิง | : | http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/42074 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | วิทยานิพนธ์ (วศ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555 เสียงวรรณยุกต์มีบทบาทสำคัญในการระบุความหมายของคำในภาษาไทย เพื่อที่จะพัฒนาระบบรู้จำเสียงพูดในภาษาไทยให้มีความแม่นยำมากยิ่งขึ้นจึงจำเป็นต้องมีการสร้างและพัฒนาการจำแนกเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยที่มีประสิทธิภาพ ดังนั้นในวิทยานิพนธ์นี้จึงได้ทำการศึกษาและพัฒนาการจำแนกเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย โดยแบ่งการศึกษาเป็น 3 ส่วนได้แก่ การรับรู้เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย, การจำแนกเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย และ การประยุกต์ใช้การจำแนกเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย ในส่วนแรกได้ทำการศึกษาการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ภาษาไทย โดยมุ่งเน้นการศึกษาไปที่ผลกระทบของความถี่มูลฐาน, รูปร่างของพลังงาน และ รูปร่างของสเปกตรัมที่มีผลต่อการรับรู้เสียงวรรณยุกต์ จากการทดลองพบว่าความถี่มูลฐานเพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอที่จะทำให้การรับรู้เสียงวรรรยุกต์มีความถูกต้องเท่าเสียงต้นแบบ ในขณะที่เมื่อเพิ่มข้อมูลรูปร่างของพลังงาน ส่งผลให้การรับรู้เสียงหนึ่งพยางค์ได้รับความถูกต้องมากขึ้น และเมื่อเพิ่มข้อมูลทางสเปกตรัมโดยเฉพาะช่วงความถี่ฟอร์แมนต์ที่หนึ่งทำให้ความสามารถในการรับรู้เสียงวรรณยุกต์มีความถูกต้องเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเทียบกับกรณีที่ไม่มีข้อมูลในช่วงฟอร์แมนต์ที่หนึ่ง ในส่วนถัดมาได้เสนอการทดลองการจำแนกเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยด้วยแบบจำลองฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์ ทั้งในคำโดด และเสียงพูดต่อเนื่อง ซึ่งใช้ลักษณะเด่นเป็นความถี่มูลฐาน พบว่าการจำแนกเสียงวรรณยุกต์ภาษาไทยด้วยแบบจำลองฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์ให้ประสิทธิภาพสูงกว่าระบบอ้างอิงที่ดีที่สุดที่ใช้โครงข่ายประสาทเทียมเป็นตัวจำแนก โดยได้อัตราการลดลงของความผิดพลาดเป็น 10.58% สำหรับคำโดด และ 12.02% สำหรับเสียงพูดต่อเนื่อง นอกจากนี้ได้ทำการทดลองโดยการเพิ่มลักษณะเด่นอื่น สำหรับคำโดดได้ทำการเพิ่มค่าพลังงาน และสำหรับเสียงพูดต่อเนื่องได้ทำการเพิ่มค่าสเปกตรัมของสัญญาณเสียง พบว่าอัตราการลดลงของความผิดพลาดจะสูงสุดถึง 22.40% สำหรับคำโดด และ 13.90% สำหรับเสียงพูดต่อเนื่องเมื่อเทียบกับการจำแนกเสียงวรรณยุกต์ที่ใช้แต่ความถี่มูลฐานในส่วนสุดท้ายได้ทดลองประยุกต์ใช้การจำแนกเสียงวรรณยุกต์ด้วยแบบจำลองฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์ในการรู้จำเสียงพูดการสะกดคำภาษาไทยพบว่า ระบบที่นำเสนอที่มีการประยุกต์ใช้การจำแนกเสียงวรรณยุกต์ให้ประสิทธิภาพดีกว่าระบบอ้างอิง ทำให้อัตราการลดลงของความผิดพลาดลดลงจากระบบอ้างอิงถึง 23.85% |
| บรรณานุกรม | : |
ณัฐวุฒิ เกิดเกียรติขจร . (2555). ลักษณะสำคัญทางเสียงสำหรับการรู้จำเสียงวรรณยุกต์ไทยด้วยฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์.
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ณัฐวุฒิ เกิดเกียรติขจร . 2555. "ลักษณะสำคัญทางเสียงสำหรับการรู้จำเสียงวรรณยุกต์ไทยด้วยฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์".
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. ณัฐวุฒิ เกิดเกียรติขจร . "ลักษณะสำคัญทางเสียงสำหรับการรู้จำเสียงวรรณยุกต์ไทยด้วยฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์."
กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2555. Print. ณัฐวุฒิ เกิดเกียรติขจร . ลักษณะสำคัญทางเสียงสำหรับการรู้จำเสียงวรรณยุกต์ไทยด้วยฮิดเดนคอนดิชันนัลแรนดอมฟิลด์. กรุงเทพมหานคร : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย; 2555.
|
