วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550

นำเสนอการพัฒนาโครงร่างสำหรับหารูปแบบที่เหมาะสมของโมเดลการออกแบบซอฟต์แวร์เชิงวัตถุ โดยประยุกต์ใช้วิธีซีมูเล็ทเต็ดแอนนิลลิงด้วยการหาค่าเหมาะสมเฉพาะแห่งในการหารูปแบบที่เหมาะสม ซึ่งก็คือรูปแบบที่มีคุณภาพด้านที่สนใจที่ดีที่สุดของโมเดลการออกแบบหนึ่งๆ ในกระบวนการหารูปแบบที่เหมาะสมโครงร่างจะวัดคุณภาพของโมเดลการออกแบบด้วยฟังก์ชันการประเมินค่า ที่สอดคล้องกับคุณภาพด้านที่ต้องการปรับปรุง ซึ่งฟังก์ชันการประเมินค่าที่ใช้ในโครงร่างมีลักษณะเป็นปลั๊กอิน เพื่อทำให้โครงร่างนี้มีความยืดหยุ่นในการปรับปรุงคุณภาพหลายๆ ด้านของโมเดลการออกแบบใดๆ งานวิจัยนี้ทดสอบการปรับปรุงคุณภาพของโมเดลการออกแบบ 3 ประเภทได้แก่ การลดจำนวนของร่องรอยที่ไม่ดีแบบฟีเจอร์เอนวี การลดจำนวนร่องรอยที่ไม่ดีแบบมิดเดิลแมนและการปรับปรุงการเกาะกลุ่มกันและเข้าคู่กันของคลาสต่างๆ โดยทดสอบกับโมเดลการออกแบบตัวอย่าง 3 โมเดล ซึ่งแต่ละโมเดลใช้สำหรับการทดสอบคุณภาพในแต่ละด้าน การทดสอบได้วัดคุณภาพของโมเดลการออกแบบด้วยฟังก์ชันการประเมินค่า ที่สอดคล้องกับคุณภาพแต่ละด้านก่อนและหลังการปรับปรุงคุณภาพโมเดลการออกแบบของโครงร่าง ผลการทดสอบพบว่า โครงร่างที่นำเสนอสามารถปรับปรุงคุณภาพของโมเดลการออกแบบทั้ง 3 ประเภทได้ดีขึ้น