โครงการนี้มีจุดมุ่งหมายที่จะวิเคราะห์ปัญหาวิกฤติเศรษฐกิจไทย : ผลกระทบจากการที่รัฐ บาลตัดสินใจขอกู้เงินแบบมีเงื่อนไข จากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) เพื่อวิเคราะห์และสรุป บทเรียนให้ข้อเสนอแนะแนวทางออกทั้งในระยะสั้น และระยะยาวสำหรับประชาชนไทย วิธีการทำงาน วิจัยชิ้นนี้คือ การพูดคุย สัมภาษณ์ เข้าร่วมประชุมสัมมนา (รวมทั้งการส่งนักวิจัยไปร่วมสังเกตการณ์ การประชุมประจำปีของ IMF และธนาคารโลกที่ฮ่องกง ในเดือนกันยายน 2540) ติดตามข้อมูลข่าวสาร ทางสื่อต่าง ๆ และการจัดสัมมนากลุ่มย่อยเพื่อแลกเปลี่ยนความคิดเห็น จากผู้ทรงคุณวุฒิและผู้มี ประสบการณ์ ทั้งด้านธุรกิจเอกชน ภาคประชาชน ภาครัฐและเศรษฐกิจโดยรวม แนวคิดทฤษฎีในการ วิจัย ใช้ทั้งแนวคิดเศรษฐศาสตร์การเมือง เศรษฐศาสตร์กระแสหลัก และสังคมศาสตร์แบบสหวิทยาการ เพื่อวิเคราะห์ปัญหาจากข้อมูล สถิติตัวเลข ในเชิงประจักษ์ อย่างพยายามมองปัญหาในทุกด้านของ สังคม อย่างเชื่อมโยงกันเป็นองค์รวม และอย่างวิพากษ์วิจารณ์ ผลการศึกษาพบว่า สาเหตุที่มาของวิกฤติครั้งนี้อย่างมองให้เชื่อมโยงถึงองค์รวมทางด้าน เศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรมของสังคมไทย จะเห็นได้ว่าวิกฤติครั้งนี้ไม่ใช่วิกฤติเศรษฐกิจล้วน ๆ แต่เป็นวิกฤติทางการเมืองและสังคม รวมทั้งวิกฤติภูมิปัญญาของไทยด้วย ทางที่จะแก้ไขปัญหาวิกฤติ เศรษฐกิจของไทยได้คือ ต้องเปลี่ยนกรอบวิธีคิด ต้องมองว่า IMF คือ องค์กรตัวแทนของเจ้าหนี้จาก ประเทศพัฒนาอุตสาหกรรมเพียงองค์กรหนึ่ง ซึ่งไม่จำเป็นจะต้องคิดถูกหรือคิดในสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อ ประเทศไทยในระยะยาวทั้งหมด นโยบายพัฒนาประเทศใหม่ควรเปลี่ยนแนวคิดมาใช้กรอบคิดการ พัฒนาที่เน้นการพึ่งตนเองด้วยการเร่งนรัดพัฒนาการเกษตร อุตสาหกรรมการเกษตร และอุตสาหกรรม ที่ใช้วัตถุดิบ ทุน และเทคโนโลยีที่เหมาะสมภายในประเทศ การพัฒนาประเทศควรเน้นที่การพัฒนา คุณภาพคน สร้างสรรค์คนให้มีความสามารถในการเรียนรู้ มีความคิด จินตนาการสร้างสรรค์ และมีจิต สำนึกทางสังคม