วิทยานิพนธ์ (วท.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2548

ที่มาของงานวิจัย : การผ่าตัดแก้ไขโรคลิ้นหัวใจไมตรัลรั่ว ทำได้ 2 วิธีคือ การเปลี่ยนลิ้นหัวใจ และการซ่อมลิ้นหัวใจ ในปัจจุบันพบว่าการซ่อมลิ้นหัวใจไมตรัล เป็นการผ่าตัดซึ่งยุ่งยากกว่าการเปลี่ยนลิ้นหัวใจ แต่มีข้อดีกว่า โดยสามารถที่จะคงโครงสร้างของลิ้นหัวใจไว้ทำให้คงสภาพการทำงานของหัวใจด้านล่างซ้ายที่ดีกว่า ความเสี่ยงต่อการติดเชื้อของลิ้นหัวใจ ความเสี่ยงต่อการเกิดลิ่มเลือดจากลิ้นหัวใจน้อยกว่า และผู้ป่วยไม่จำเป็นต้องรับประทานยากันเลือดแข็ง วัตถุประสงค์: เพื่อเป็นการศึกษาถึงผลในระยะกลางของการผ่าตัดซ่อมลิ้นหัวใจไมตรัลในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ วิธีการดำเนินการ : เป็นการศึกษากลุ่มผู้ป่วยโรคลิ้นหัวใจไมตรัลรั่วที่ได้รับการผ่าตัดซ่อมลิ้นหัวใจไมตรัลในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ตั้งแต่ มกราคม 2543 ถึง ธันวาคม 2547 จำนวน 103 ราย โดยศัลยแพทย์คนเดียวกัน ข้อมูลพื้นฐานของผู้ป่วย ข้อมูลการผ่าตัดจากในแฟ้มเวชระเบียน แฟ้มประวัติขณะได้รับการรักษาในโรงพยาบาล จากผลการตรวจคลื่นสะท้อนหัวใจ จากการสอบถามผู้ป่วยและญาติทั้งทางโทรศัพท์ ไปรษณียบัตรได้ถูกรวบรวมไว้ ผลที่ได้จะดูถึงอัตราที่ต้องได้รับการผ่าตัดลิ้นหัวใจไมตรัลซ้ำหรือได้รับการเปลี่ยนลิ้นหัวใจเทียม อัตราที่ต้องได้รับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเนื่องจากภาวะหัวใจวาย ทั้งนี้ยังรวมถึงอัตราการเสียชีวิต ผลการศึกษา : มีผู้ป่วยที่เข้าในการศึกษาอายุเฉลี่ย 47+-22 ปี เป็นผู้ป่วยชาย 60 เปอร์เซนต์มีระยะการติดตามเฉลี่ย 34 เดือน พบภาวะลิ้นหัวใจไมตรัลรั่วที่เป็นผลจากลิ้นหัวใจเอง 74เปอร์เซ็นต์ จำนวนผู้ป่วยที่มีลิ้นหัวใจหย่อนทางด้านหน้าไม่แตกต่างกับทางด้านหลัง (52%. 48%) ในระยะติดตามผล พบอัตราที่ต้องได้รับการผ่าตัดลิ้นหัวใจไมตรัลซ้ำหรือได้รับการเปลี่ยนลิ้นหัวใจเทียม 7.5 เปอร์เซ็นต์ อัตราที่ต้องได้รับการรักษาตัวในโรงพยาบาลเนื่องจากภาวะหัวใจวาย 5.4 เปอร์เซ็นต์ มีอัตราของลิ้นหัวใจไมตรัลรั่วตั้งแต่ปานกลางขึ้นไป 11 เปอร์เซ็นต์ อัตราการเสียชีวิตโดยรวม 10.8 เปอร์เซ็นต์และเป็นสาเหตุจากทางหัวใจ 2.2 เปอร์เซ็นต์มีอัตราการล้มเหลวของการซ่อมลิ้นหัวใจไมตรัล 11.8 เปอร์เซ็นต์ โดยพบว่าการมีประวัติเบาหวานและมี New York Heart Association functional class IV ก่อนผ่าตัดเป็นปัจจัยที่มีผลต่อการเสียชีวิตจากสาเหตุต่างๆ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ