วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาถึงความคิดเห็นของกรรมการศูนย์บริการชุมชน และสมาชิกศูนย์บริการชุมาชนต่อปัจจัยที่สัมพันธ์กับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองขององค์กรประชาชน ศึกษากรณีศูนย์บริการชุมชนในกรุงเทพมหานคร โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปัจจัยที่สัมพันธ์กับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชนและขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชน ตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้มี 2 กลุ่ม คือกรรมการศูนย์บริการชุมชนและสมาชิกศูนย์บริการชุมชนของศูนย์บริการชุมชนในกรุงเทพมหานครจำนวน 4 แห่ง คือ ศูนย์บริการชุมชนห้วยขวาง ศูนย์บริการชุมชนคลองจั่น ศูนย์บริการชุมชนดินแดง และศูนย์บริการชุมชนคลองเตย โดยกลุ่มตัวอย่างเป็นกรรมการศูนย์บริการชุมชนจำนวน 55 คน และสมาชิกศูนย์บริการชุมชนจำนวน 210 คน ส่วนการรวบรวมข้อมูลใช้วิธีสัมภาษณ์เป็นรายบุคคล นอกจากนี้ยังใช้วิธีสัมภาษณ์เป็นรายบุคคล นอกจากนี้ยังใช้วิธีการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและการศึกษาจากเอกสารประกอบ การประมวลข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลใช้เครื่องคอมพิวเตอร์โปรแกรม SPSS สำหรับสถิติที่ใช้คือ ค่าร้อยละ และค่าไคสแควร์ ผลการศึกษาถึงความคิดเห็นของกรรมการศูนย์บริการชุมชนและสมาชิกของศูนย์บริการชุมชนพบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชน อันได้แก่ผู้นำหรือกรรมการ สมาชิก บุคลากรหรือเจ้าหน้าที่งบประมาณสถานที่และวัสดุอุปกรณ์ การสนับสนุนจากภายนอกและนักพัฒนาหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ มีความสัมพันธ์ในทางบวกกับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชน หรือมีผลให้ขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชนสูงขึ้นโดยในส่วนความคิดเห็นของกรรมการศูนย์บริการชุมชนมี 3ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญกับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชน อันได้แก่งบประมาณ นักพัฒนาหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ และบุคลากร ในส่วนความคิดเห็นของสมาชิกศูนย์บริการชุมชน ทุกปัจจัยยกเว้นปัจจัยสถานที่และวัสดุอุปกรณ์ มีความสัมพันธ์ทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญกับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชน ข้อเสนอแนะจากการวิจัยครั้งนี้ ประกอบด้วยข้อเสนอแนะด้านเนื้อหา ได้แก่ การจัดตั้งองค์กรประชาชนในชุมชนเมืองการส่งเสริมองค์กรประชาชน การมีส่วนร่วมของสมาชิก สภาวะความผูกพันของสมาชิกกับศูนย์บริการชุมชน ส่วนข้อเสนอแนะด้านการศึกษาวิจัย ได้แก่กรอบแนวคิดการวิจัย และระเบียบวิธีวิจัย