วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ เป็นการศึกษาถึงความคิดเห็นของกรรมการศูนย์บริการชุมชน และสมาชิกศูนย์บริการชุมชนต่อปัจจัยที่สัมพันธ์กับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองขององค์กรประชาชน ศึกษากรณีศูนย์บริการชุาชนในกรุงเทพมหานคร โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงปัจจัยที่สัมพันธ์กับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชนและขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชน ตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้มี 2 กลุ่ม คือกรรมการศูนย์บริการชุมชนและสมาชิกศูนย์บริการชุมชนของศูนย์บริการชุมชนในกรุงเทพมหานครจำนวน 4 แห่งคือศูนย์บริการชุมชนห้วยขวาง ศูนย์บริการชุมชนคลองจั่นศูนย์บริการชุมชนดินแดง และศูนย์บริการชุมชนคลองเตยโดยกลุ่มตัวอย่างเป็นกรรมการศูนย์บริการชุมชนจำนวน55 คน และสมาชิกศูนย์บริการชุมชนจำนวน 210 คน ส่วนการรวบรวมข้อมูลใช้วิธีสัมภาษณ์เป็นรายบุคคล นอกจากนี้ยังใช้วิธีการสังเกตแบบมีส่วนร่วมและการศึกษาจากเอกสารประกอบ การประมวลข้อมูลและวิเคราะห์ข้อมูลใช้เครื่องคอมพิวเตอร์โปรแกรม SPSS สำหรับสถิติที่ใช้คือ ค่าร้อยละและค่าไคสแควร์ ผลการศึกษาถึงความคิดเห็นของกรรมการศูนย์บริการชุมชน และสมาชิกของศูนย์บริการชุมชนพบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชนอันได้แก่ผู้นำหรือกรรมการ สมาชิก บุคลากรหรือเจ้าหน้าที่งบประมาณ สถานที่และวัสดุอุปกรณ์ การสนับสนุนจากภายนอกและนักพัฒนาหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ มีความสัมพันธ์ในทางบวกกับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชนหรือมีผลให้ขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชนสูงขึ้น โดยในส่วนความคิดเห็นของกรรมการศูนย์บริการชุมชนมี 3 ปัจจัย ที่มีความสัมพันธ์ทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญกับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชนอันได้แก่ งบประมาณ นักพัฒนาหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐ และบุคลากร ในส่วนความคิดเห็นของสมาชิกศูนย์บริการชุมชนทุกปัจจัยยกเว้นปัจจัยสถานที่และวัสดุอุปกรณ์ มีความสัมพันธ์ทางสถิติอย่างมีนัยสำคัญกับขีดความสามารถในการพึ่งตนเองของศูนย์บริการชุมชน ข้อเสนอแนะจากการวิจัยครั้งนี้ ประกอบด้วยข้อเสนอแนะด้านเนื้อหา ได้แก่ การจัดตั้งองค์กรประชาชนในชุมชนเมือง การส่งเสริมองค์การประชาชน การมีส่วนร่วมของสมาชิก สภาวะความผูกพันธ์ของสมาชิกกับศูนย์บริการชุมชนส่วนข้อเสนอแนะด้านการศึกษาวิจัย ได้แก่ กรอบแนวคิดการวิจัย และระเบียบวิธีวิจัย