จุดมุ่งหมายของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อเปรียบเทียบคุณลักษณะทางไคเนมาติคส์แบบ สองมิติระหว่างนักยกน้ำหนักหญิงไทย 5 รุ่น (48, 53, 58, 63, และ 69 ก.ก.) จำนวน 27 คน ในระหว่างการแข่งขันการยกน้ำหนักท่าสแนทช์ ตัวแปรที่ทำการศึกษาได้แก่ มุมการเคลื่อนไหว ค่าเฉลี่ยความเร็วเชิงมุมของข้อไหล่ ข้อตะโพก และข้อเข่า ระยะห่างระหว่างศูนย์กลางของ ข้อไหล่และบาร์เบลล์ การเคลื่อนที่ของบาร์เบลล์ในแกนดิ่ง ค่าเฉลี่ยความเร็วของบาร์เบลล์ ในแกนดิ่ง เวลาที่ใช้ในการยก และรูปแบบการเคลื่อนที่ของบาร์เบลล์ ผลการศึกษาพบว่าตัวแปรทางไคเนมาติคส์ส่วนใหญ่ระหว่างนักยกน้ำหนัก 5 รุ่น มีลักษณะ คล้ายกัน มุมของข้อไหล่เพิ่มขึ้นในช่วงแรกของการยก จนกระทั่งตรึงบาร์เบลล์ไว้เหนือศีรษะ มุมข้อไหล่ถูกคงระดับไว้ในช่วงท้ายของการยก มุมข้อตะโพกเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ ช่วงแรกของการยกเช่นกัน มุมของข้อตะโพกที่มากสุดเกิดในช่วง 20-30% ของการยก หรือที่จุด ME2 หลังจากนั้นมุมลดลงและเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องอีกครั้งในช่วงท้ายของการยก ส่วนการ เคลื่อนที่ของข้อเข่า กราฟแสดงค่าสูงสุด 2 จุดในนักยกน้ำหนักทุกคน ในช่วง pull และ drop under barbell ค่าเฉลี่ยความเร็วเชิงมุมของข้อไหล่ ข้อตะโพก และข้อเข่าค่อนข้างสูง ระยะห่างระหว่างศูนย์กลางของข้อไหล่และบาร์เบลล์แสดงระยะห่างที่มากสุด ณ ME2 ค่าเฉลี่ย ความเร็วของบาร์เบลล์ในแกนดิ่งจากมากไปน้อยคือ ช่วง third pull, second pull, first pull, drop under barbell, และ squatting นักยกน้ำหนักทุกคนใช้เวลาในการยกนานสุด ในช่วง squatting และใช้เวลาน้อยสุดในช่วง second pull หรือ transition จากผลการศึกษาครั้งนี้พบว่า คุณลักษณะทางไคเนมาติคส์แบบสองมิติสามารถอธิบายและ ช่วยนักยกน้ำหนัก ผู้ฝึกสอน ตลอดจนนักวิจัยในการวิเคราะห์การเคลื่อนไหวของการยก ถึงแม้ ว่ารุ่นน้ำหนักแตกต่างกันแต่รูปแบบของการเคลื่อนที่เชิงมุม และค่าเฉลี่ยความเร็วเชิงมุม ของข้อไหล่ ข้อตะโพก และข้อเข่าเป็นไปในทิศทางเดียวกันระหว่างนักยกน้ำหนัก 5 รุ่น ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากระดับของนักยกน้ำหนักไม่ต่างกันเพราะนักยกน้ำหนักทุกคนเป็นนักกีฬา ระดับชาติ