จุดมุ่งหมายของการศึกษานี้ เพื่อศึกษาผลของระยะห่างของการจับคาน ต่อลักษณะ ทางไคเนมาติกส์และแรงปฏิกิริยาจากพื้นของนักยกน้ำหนักหญิงไทยในท่าสแนทช์ที่ความหนัก 80% ของความหนักสูงสุดที่สามารถยกได้ ผู้เข้าร่วมในการศึกษาเป็นนักกีฬายกน้ำหนักหญิง ของไทยที่มีทักษะสูงอายุระหว่าง 15 ถึง 30 ปี ตัวแปรที่ทำการศึกษาได้แก่ เวลาที่ใช้ ในการยกน้ำหนัก การเคลื่อนที่ของบาร์เบลล์ในแนวดิ่ง ความเร็วของบาร์เบลล์ในแนวดิ่ง ขณะ ME1, KF และ ME2 ความเร็วเชิงมุมของข้อเข่าและข้อสะโพกขณะ ME1, KF และ ME2 และแรงปฏิกิริยาจากพื้นขณะ ME1 และ KF ผลการศึกษาพบว่าระยะห่างของการจับคาน 9 เงื่อนไข มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงทาง ไคเนมาติกส์และแรงปฏิกิริยาจากพื้น ระหว่างยกน้ำหนักในท่าสแนทช์ แต่ไม่พบว่ามีความ แตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อเวลาที่ใช้ในการยกน้ำหนัก การเคลื่อนที่ของบาร์เบลล์ ในแนวดิ่งจะมีค่าลดลงเมื่อจับคานแบบกว้าง การจับคานแบบแคบจะมีผลทำให้เพิ่มองศาการ เคลื่อนไหวของข้อสะโพกและข้อเข่า ขณะ ME1 และ KF และลดองศาการเคลื่อนไหวของข้อ สะโพกและข้อเข่า ขณะ ME2, ไม่พบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของความเร็ว เชิงมุมของข้อสะโพกและข้อเข่าระหว่างของการจับคานทั้ง 9 เงื่อนไข ยกเว้นความเร็ว เชิงมุมของข้อสะโพกขณะ ME1, พบว่ามีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติของระยะห่าง ของการจับคานต่อแรงปฏิกิริยาจากพื้น โดยพบว่าการจับคานที่ระยะ W15 และ N20 จะมีค่า แรงปฏิกิริยาจากพื้นที่มากกว่าการจับคานในระยะที่ถนัด จากการศึกษาในครั้งนี้พบว่าความแตกต่างทางลักษณะทางไคเนมาติกส์และแรงปฏิกิริยา จากพื้นระหว่างการจับคานทั้ง 9 ระยะนั้นเป็นผลมาจากการเปลี่ยนตำแหน่งของการจับคาน การเข้าใจถึงความแตกต่างที่เกิดขึ้นนี้จะช่วยผู้ฝึกสอนและนักชีวกลศาสตร์ในการพิจารณา หาตำแหน่งของการจับคานที่เหมาะสมกับนักยกน้ำหนัก