การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงสภาพการณ์ความรุนแรงในครอบครัว ของเด็กและเยาวชน ในสถานพินิจและคุ้มครองเด็กและเยาวชนจังหวัดนครราชสีมา โดยศึกษา ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยภูมิหลังทางสังคม ปัจจัยจิตวิทยาสังคมกับความรุนแรงใน ครอบครัว กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาคือ เด็กและเยาวชนในสถานพินิจและคุ้มครองเด็ก และเยาวชนจังหวัดนครราชสีมา จำนวน 235 คน ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยที่เป็นสาเหตุของการใช้ความรุนแรงในครอบครัว ได้แก่ อายุ รายได้ของบิดา การประกอบอาชีพของบิดา-มารดา จำนวนบุตรในครอบครัว ความเครียด ภายในครอบครัว การใช้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ของบิดา-มารดา ปัญหาหึงหวง-ชู้สาว การเล่น การพนันของบิดา-มารดา หนี้สิน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความรุนแรงใน ครอบครัวของเด็กและเยาวชน มาจากปัจจัยภูมิหลังทางสังคมและปัจจัยทางสังคมจิตวิทยา เนื่องจากสาเหตุของการใช้ความรุนแรงในครอบครัวมาจากปัจจัยภูมิหลังทางสังคม และปัจจัยทางสังคมจิตวิทยา การแก้ไขปัญหาจึงควรแก้ไขในระดับบุคคลและระดับสังคม โดยเริ่มจากสถาบันครอบครัวเป็นอันดับแรก เพื่อเป็นการป้องกันการปลูกฝังพฤติกรรมการ ใช้ความรุนแรงให้กับเด็กและเยาวชน บิดามารดาควรเปลี่ยนแบบแผนพฤติกรรมการใช้ความ รุนแรงมาเป็นการใช้เหตุผลในการแก้ปัญหา ส่วนในระดับสังคม เช่น สถานที่ทำงานหรือชุมชน ควรจัดกิจกรรมเพื่อกระตุ้นให้สมาชิกขององค์กรได้ทำกิจกรรมร่วมกัน เพื่อให้เกิดความ รู้สึกผูกพันเป็นส่วนหนึ่งของสังคม และควรจัดให้มีหน่วยงานให้คำปรึกษาเกี่ยวกับปัญหา ครอบครัว เพื่อรับฟังและให้คำปรึกษาแนะนำในแนวทางที่ถูกต้อง