วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นงานวิจัยเชิงมานุษยดนตรีวิทยา มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาบริบททางดนตรีและวิเคราะห์ลักษณะเฉพาะทางดนตรีของเพลงบัวลอย ผลการวิจัยพบว่า วงบัวลอยประกอบด้วยปี่ชวา 1 เลา กองมลายู 1 คู่ และเหม่ง 1 ใบ เป็นวงดนตรี ที่มีพัฒนาการมาจากวงกลองสี่ปี่หนึ่งและวงปี่กลองมลายู สมัยโบราณใช้ในการแห่ศพ ประโคมยาม และประโคมตอนเผาศพ ปัจจุบันใช้ประโคมตอนเผาศพอย่างเดียว มีแบบแผนการ เรียบเรียงเพลงต่างกัน 2 แบบ คือ แบบทั่วไป และแบบของหลวงประดิษฐ ไพเราะ (ศร ศิลปบรรเลง) สืบทอดโดยศิริ นักดนตรี เรียกว่าทางอัมพวา การเรียนเพลงบัวลอยมีความเชื่อว่าห้ามเรียนที่บ้าน ผู้เรียนต้องนำขันกำนลไป ขอเรียนกับครู เมื่อเรียนจบแล้วต้องทำพิธีคำนับครูและอุทิศส่วนกุศลให้แก่ครู ต้อง ยึดถือในแบบแผนของครูอย่างเคร่งครัด ก่อนการบรรเลงต้องมีการไหว้ครูทุกครั้ง วงบัวลอย ถือว่าเป็นของสูงจึงไม่ใช้บรรเลงในงานทั่วไป การบรรเลงบัวลอยถือว่าเป็นการให้เกียรติ แก่ผู้ตาย เพลงบัวลอยที่นำมาวิเคราะห์มีลักษณะโครงสร้างคล้ายเพลงเรื่องแบบหนึ่ง ประกอบด้วยเพลงรัวสามลา ตัวบัวลอย นางหน่าย รัว ไฟชุม เพลงเร็ว รัว และนางหงส์ หน้าทับที่ใช้บรรเลงในเพลงบัวลอยเป็นหน้าทับพิเศษทุกเพลง หน้าทับทุกเพลง มีการส่ายโดยวิธีการต่าง ๆ ให้มีความสัมพันธ์กับทำนองเพลง ในการบรรเลงกลองและปี่ ต้องสัมพันธ์กัน ทำนองเพลงตัวบัวลอยมีท่อนเดียวยาว 6 หน้าทับครึ่ง เพลงนางหน่ายมี 4 ท่อน แต่ละท่อนยาว 8, 9, 4 และ 9 หน้าทับตามลำดับ เพลงไฟชุมมี 2 ท่อน ยาว 9 และ 12 หน้าทับ เพลงเร็วมี 2 ท่อน ยาวท่อนละ 4 หน้าทับ เพลงนางหงส์มี 2 ท่อน ยาวท่อนละ 4 หน้าทับ เพลงรัวสามลา รัวหลัง นางหน่ายและรัวหลังเพลงเร็ว ไม่สามารถระบุความยาวของทำนองเพลง เป็นหน้าทับได้ ลูกตกที่เป็นเสียงหลักของเพลงบัวลอยคือ โน้ต D(+,ข) ส่วนเพลงอื่น ๆ มีลูกตกหลักคือโน้ต C(+,ข) เพลงบัวลอยมีการตกแต่งทำนองด้วยเทคนิคต่าง ๆ เช่น การเป่าโหยหวน การใช้ เสียงปริบ การย้อยจังหวะ การสะบัด การตอดลิ้น การเอื้อน การใช้เสียงควง การรวบจังหวะ การแปรทำนองเป็นทางเก็บ เพลงที่มีการตกแต่งทำนองมากที่สุด คือ เพลงรัวสามลา ตัวบัวลอย และนางหงส์