วิทยานิพนธ์ (ศศ.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2554

บทประพันธ์เพลง: มณฑลแห่งเสียง เป็นผลงานการประพันธ์ที่ผู้ประพันธ์ต้องการพัฒนาและศึกษากลวิธีการประพันธ์เพลงที่ใช้มิติพื้นที่ของเสียง เป็นวัตถุดิบสำคัญร่วมกับมิติอื่นๆ ในลักษณะต่างๆ ได้แก่ ระดับเสียง, ความยาวของเสียง, ความเข้มของเสียง และคุณภาพของเสียง ภายใต้การออกแบบบทประพันธ์ 3 เพลงได้แก่ มณฑลแห่งเสียง 1 สำหรับกลุ่มเครื่องดนตรีทองเหลือง, มณฑลแห่งเสียง 2 สำหรับวงออร์เคสตรา และ มณฑลแห่งเสียง 3 สำหรับฟลูต คลาริเน็ต ฮอร์น ไวโอลิน เชลโล และเครื่องกระทบ ผลจากการประพันธ์ดนตรีเชิงพื้นที่ ผู้ประพันธ์ได้พัฒนามิติเชิงพื้นที่เชิงสำหรับการประพันธ์ ได้แก่ ระยะห่าง, ทิศทาง, และวิธีการเคลื่อนที่ ภายใต้การกำหนดจุดให้นักดนตรีบรรเลงในจุดและทิศทางที่กำหนด ไม่มีการเคลื่อนที่ของผู้แสดงและผู้ฟัง แต่กำหนดระยะให้ห่างมากหรือน้อยจากตำแหน่งที่ผู้ฟังอยู่ด้วยวิธีการต่างๆในบทประพันธ์เพลงมณฑลแห่งเสียง 1 ผู้ประพันธ์ใช้เนื้อหาเชิงพื้นที่ในการกำหนด การใช้วรรคตอน, จุดเร้า หรือประโยคเพลง โดยใช้ประโยชน์จาก ลักษณะการเปลี่ยนแปลงเชิงเอกภาพและพหุภาพของวัตถุทางดนตรีเชิงพื้นที่ ในบทประพันธ์เพลงมณฑลแห่งเสียง 2 ผู้ประพันธ์ได้ใช้มิติเชิงพื้นที่ในการเรียบเรียงวงดนตรีให้บทเพลงมีแนวเสียง และเนื้อดนตรีมีความน่าสนใจโดยใช้แนวคิดเสียงสะท้อน ผ่านสังคีตลักษณ์ซ้ำความ และในบทประพันธ์เพลงมณฑลแห่งเสียง 3 ผู้ประพันธ์ได้ใช้มิติเชิงพื้นที่ในการสนับสนุนแนวความคิดในการเรียบเรียงเสียง และสร้างทำนองเสียงอย่างไทย ในรูปแบบเฉพาะของผู้ประพันธ์ โดยใช้มิติเชิงพื้นที่แยกความสัมพันธ์ของเสียงประสานให้เกิดการรับรู้เนื้อดนตรีแบบแปรแนว และพอยต์ทิลลิสติกอย่างเด่นชัด