การศึกษาครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อทำการศึกษาผลของการล้าของกล้ามเนื้อต่อการ รับรู้องศาการเคลื่อนไหวของข้อเข่าในผู้หญิงที่มีและไม่มีอาการข้อเข่าเสื่อม ที่มีอายุ น้ำหนัก และส่วนสูงใกล้เคียงกัน จำนวนกลุ่มละ 15 ราย โดยกลุ่มที่มีและไม่มีอาการ ข้อเข่าเสื่อม มีอายุเฉลี่ย 53.60(+,ฑ)48.89 และ 50.00(+,ฑ)5.95 ปี ตามลำดับ การศึกษาครั้งนี้จะแบ่งการทดสอบออกเป็นสามช่วง โดยช่วงแรกจะทำการเปรียบเทียบค่า peak torque ของกล้ามเนื้อ quadriceps และกล้ามเนื้อ hamstring ในผู้หญิงที่มีและ ไม่มีอาการข้อเข่าเสื่อม ช่วงที่สอง จะทำการเปรียบเทียบการรับรู้องศาการเคลื่อนไหว ของข้อเข่าก่อนเข้าสู่โปรแกรมการล้าของกล้ามเนื้อระหว่างกลุ่มทดสอบทั้งสองกลุ่ม และช่วงที่สาม จะทำการเปรียบเทียบการรับรู้องศาการเคลื่อนไหวของข้อเข่า ระหว่างก่อน และหลังเข้าสู่โปรแกรมการล้าของกล้ามเนื้อ ในกลุ่มทดสอบทั้งสองกลุ่ม ผลการศึกษาครั้งนี้พบว่าค่า peak torque ในผู้หญิงที่มีอาการข้อเข่าเสื่อมมีค่า น้อยกว่าในกลุ่มที่ไม่มีอาการข้อเข่าเสื่อมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนค่าการรับรู้ องศาการเคลื่อนไหวของข้อเข่า ก่อนเข้าสู่โปรแกรมการล้าของกล้ามเนื้อ พบว่าในกลุ่มที่มี อาการข้อเข่าเสื่อมมีค่าคลาดเคลื่อนในการวัดค่าการรับรู้องศาการเคลื่อนไหวอย่างมีนัย สำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มที่ไม่มีอาการข้อเข่าเสื่อม ส่วนค่าการรับรู้ องศาการเคลื่อนไหวหลังจากเข้าสู่โปรแกรมการล้าของกล้ามเนื้อ พบความแตกต่างอย่าง มีนัยสำคัญทางสถิติในกลุ่มที่มีอาการข้อเข่าเสื่อม ในขณะที่กลุ่มที่ไม่มีอาการข้อเข่า เสื่อมนั้น ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ สรุปผลจากการศึกษาครั้งนี้ พบว่าการรับรู้องศาการเคลื่อนไหวของข้อเข่าจะมีค่า คลาดเคลื่อนมากขึ้นภายหลังเข้สู่โปรแกรมการล้าของกล้ามเนื้อในกลุ่มที่มีอาการข้อเข่า เสื่อม ดังนั้นในรูปแบบการออกกำลังเพื่อฟื้นฟูสมรรถภาพในผู้ป่วยที่มีอาการข้อเข่าเสื่อม ในทางคลินิกควรจะให้ความสำคัญในการเพิ่มความแข็งแรงและความทนทานของกล้ามเนื้อ เพื่อ ทำให้มีความทนทานต่อการล้ามากขึ้น