การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างค่าแรงบิดสูงสุดของกล้ามเนื้อกลุ่มโรเตเตอร์ต่อประสิทธิภาพของการขว้างลูกบอล กลุ่มตัวอย่างประชากรเป็นนักกีฬาซอฟท์บอลหญิง จำนวน 80 คน โดยแยกเป็นนักกีฬาทีมชาติ12 คน นักกีฬามหาวิทยาลัย 50 คน และนักกีฬาโรงเรียน 18 คน ดำเนินการเก็บข้อมูลวัดประสิทธิภาพในการขว้างลูกบอลโดยการวัดระยะทาง ระยะเวลาและความแม่นยำในการขว้างลูกบอลและเก็บรวบรวมข้อมูลค่าแรงบิดสูงสุดด้วยเครื่องไอโซไคเนติคไดนาโมมิเตอร์ (ไซเบกซ์ รุ่น 6000) ในท่าหมุนไหล่ออกข้างนอก(PT EX) และท่าหมุนไหล่เข้าข้างใน (PT IN) ที่ความเร็ว 60 120 และ 240องศาต่อวินาที จากนั้นนำข้อมูลมาวิเคราะห์หาค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สันโดยกำหนดระดับความมีนัยสำคัญทางสถิติ P(+,<)0.05 ผลการศึกษาพบว่า ในกลุ่มนักกีฬาทั้งหมดค่าแรงบิดสูงสุดในท่าหมุนไหล่ออกข้างนอกที่ความเร็ว 120 องศาต่อวินาที มีความสัมพันธ์กับประสิทธิภาพในการขว้างลูกบอลทั้งระยะเวลาและระยะทาง(r=.278, .341 ตามลำดับ) ค่าแรงบิดสูงสุดในท่าหมุนไหล่เข้าข้างในที่ความเร็วเดียวกัน มีความสัมพันธ์กับระยะทางและความแม่นยำในการขว้างลูกบอล (r=.241,.235 ตามลำดับ) ในกลุ่มนักกีฬาทีมชาติไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แต่ในกลุ่มนักกีฬามหาวิทยาลัยมีความสัมพันธ์ระหว่างค่าแรงบิดสูงสุดในท่าหมุนไหล่เข้าข้างในที่ความเร็ว 60 แล 240 องศาต่อวินาที กับระยะเวลาและระยะทางของการขว้างลูกบอล (r=-.285, .311 ตามลำดับ) อัตราส่วนค่าแรงบิดสูงสุดที่ความเร็ว 60 และ 120 องศาต่อวินาทีมีความสัมพันธ์กับความแม่นยำในการขว้างลูกบอล (r=-.352) และกลุ่มนักกีฬาโรงเรียนมีความสัมพันธ์ระหว่างค่าแรงบิดสูงสุดในท่าหมุนไหล่ออกค่านอกที่ความเร็ว 120 องศาต่อวินาทีกับระยะทาง (r=.657)ในท่าไหล่เข้าข้างในที่ความเร็ว 60 และ 120 องศาต่อวินาที มีความสัมพันธ์กับระยะทาง (r=.673, .531 ตามลำดับ) พบว่าค่าแรงบิดสูงสุดของกล้ามเนื้อกลุ่มโรเตเตอร์ที่ข้อไหล่ในนักกีฬาทีมชาติสูงกว่าในนักกีฬามหาวิทยาลัยและนักกีฬาโรงเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ และค่าแรงบิดสูงสุดในท่าทั้งสองที่ความเร็ว 120 องศาต่อวินาที มีความสัมพันธ์กับระยะทางของประสิทธิภาพในการขว้างลูกบอลมากที่สุด