ภาวะสมองเสื่อมเป็นกลุ่มอาการที่พบมากในผู้สูงอายุ ซึ่งจากการคาดการณ์ของ องค์การอนามัยโลกในระยะเวลาอีกสองทศวรรษข้างหน้า (พ.ศ.2560) ภาวะสมองเสื่อมจะเป็น ปัญหาสาธารณสุขที่สำคัญอันดับสองรองจากโรคหัวใจขาดเลือด อาการแรกและอาการที่เด่นชัด ที่สุดของภาวะสมองเสื่อม คือ การสูญเสียความจำ ดังนั้นในการป้องกันและการชะลอภาวะ สมองเสื่อมควรมีการฝึกความจำอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งจะเป็นกลยุทธหนึ่งที่ช่วยให้ผู้สูงอายุ มีความจำดีขึ้นและชะลอความจำเสื่อมได้ การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยแบบกึ่งทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือผู้สูงอายุที่มีภาวะสมอง เสื่อมระดับน้อยที่สถานสงเคราะห์คนชราบ้านบางแคและสถานสงเคราะห์คนชราบ้านบางแค 2 คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนดไว้ จำนวน 40 คน แบ่งเป็นกลุ่ม ควบคุมและกลุ่มทดลองกลุ่มละ 20 คน กลุ่มควบคุมได้ร่วมกิจกรรมตามปกติที่สถานสงเคราะห์ คนชราบ้านบางแค ส่วนกลุ่มทดลองได้ร่วมโปรแกรมฝึกความจำเป็นเวลา 15 วัน วันละ 60-90 นาที มีการวัดความจำก่อน/หลังการทดลองในกลุ่มตัวอย่างทั้ง 2 กลุ่มและเมื่อสิ้นสุดการฝึกความจำ ไปแล้ว 15 วัน ได้วัดความจำอีกครั้งในกลุ่มทดลอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบความ แตกต่างของค่าเฉลี่ยของคะแนนความจำด้วยวิธีการทดสอบค่าที (t-test) โดยกำหนดนัยสำคัญ ทางสถิติไว้ที่ระดับ 0.05 ผลการศึกษาพบว่า 1. คะแนนความจำของกลุ่มทดลองภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมฝึกความจำมีคะแนนสูงกว่า กลุ่มควบคุม 2. คะแนนความจำของกลุ่มทดลองภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมฝึกความจำมีคะแนนสูงกว่าก่อน เข้าร่วมโปรแกรมฝึกความจำ 3. คะแนนความจำของกลุ่มทดลองภายหลังเข้าร่วมโปรแกรมฝึกความจำและภายหลังสิ้นสุด การฝึกความจำไปแล้ว 15 วัน ไม่มีความแตกต่างกัน ผลการศึกษาวิจัยมีข้อเสนอแนะว่า โปรแกรมฝึกความจำสามารถช่วยเหลือผู้สูงอายุที่มีภาวะสมองเสื่อมระดับน้อยได้โดยการ ทำให้ความจำดีขึ้น ดังนั้น จึงควรมีการนำโปรแกรมฝึกความจำไปใช้อย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ และทดลองใช้ในกลุ่มผู้ป่วยอื่น ๆ นอกจากนั้นพยาบาลโดยเฉพาะพยาบาลจิตเวชได้รับการฝึกฝน ในเรื่องของการฝึกความจำเนื่องจากเป็นผู้ที่อยู่ดูแลใกล้ชิดผู้สูงอายุเพื่อเป็นอีกทาง เลือกหนึ่งของการปฏิบัติการพยาบาลสำหรับผู้สูงอายุ