การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการจัดการกับปัญหาในเยาวชน ที่กระทำผิด และลักษณะของการใช้วิธีการในการจัดการปัญหาแต่ละรูปแบบว่าอยู่ในระดับ ที่เหมาะสม หรือระดับที่นำไปสู่ปัญหาพฤติกรรมและการปรับตัว ตลอดจนศึกษาถึงความสัมพันธ์ ระหว่างรูปแบบในการจัดการปัญหากับปัจจัยบางประการในเยาวชนที่กระทำผิด ได้แก่ เพศ สติปัญญา การสนับสนุน ทางสังคม ประเภทการกระทำผิด และจำนวนครั้งในการจับกุม กลุ่มตัวอย่างเป็นเยาวชนที่กระทำผิดจำนวน 120 คน ที่เข้ามารับบริการตรวจประเมินทางจิต หรือเข้ารับการให้คำปรึกษา หรือบำบัด ณ ศูนย์ให้คำปรึกษาปัญหาเยาวชนและครอบครัว เครื่องมือที่ใช้ในการศึกษาวิจัยประกอบด้วย 1) แบบสอบถามข้อมูลส่วนตัว 2) แบบสอบถาม การสนับสนุนทางสังคม 3) แบบทดสอบ STANDARD PROGESSIVE MATRICES และ 4) แบบประเมินรูปแบบการจัดการกับปัญหา (ฟอร์ม Y) ผลการวิจัยพบว่าร้อยละ 88.3 ของเยาวชนที่กระทำผิดมีลักษณะการจัดการกับปัญหา อยู่ในระดับที่เหมาะสม โดยรูปแบบการจัดการกับปัญหาที่ถูกเลือกใช้มากที่สุดคือ Internalized avoidance รองลงมาคือ Internalized denial ส่วนรูปแบบการจัดการกับปัญหาที่ถูกเลือกใช้ น้อยที่สุดคือ Externalized attack พบว่าร้อยละ 11.7 ของเยาวชน ผู้กระทำผิดมีลักษณะ การจัดการกับปัญหาอยู่ในระดับที่นำไปสู่ปัญหาพฤติกรรมและการปรับตัว โดยที่ส่วนมากของ เยาวชนที่กระทำผิดในกลุ่มนี้มีการใช้วิธี Externalized avoidance มากจนเกินไป จากการ ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรต้นกับรูปแบบในการจัดการปัญหา ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่าง เพศ สติปัญา การสนับสนุนทางสังคม และจำนวนครั้งที่ถูกจับกุมกับรูปแบบในการจัดการกับปัญหา ยกเว้นเมื่อเปรียบเทียบรูปแบบการจัดการกับปัญหาจำแนกตามตัวแปรประเภทกระทำผิด พบว่า เยาวชนที่กระทำผิดเกี่ยวกับทรัพย์