การศึกษาวิจัยนี้มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาความ สัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการเคี้ยวกับ ความถี่ในการ บริโภคอาหาร คุณค่าทางโภชนาการของอาหารบริโภค และภาวะ โภชนาการของผู้สูงอายุ ที่เป็นสมาชิกชมรมผู้สูงอายุแหลมทอง กรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้สูงอายุที่มีอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป มีคุณสมบัติตรงตามข้อกำหนดของการศึกษาครั้งนี้ ทำการทดสอบความสามารถในการเคี้ยวและจำแนกออกเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มที่มีความสามารถในการเคี้ยวดี จำนวน 30 คน และกลุ่มที่มีความสามารถในการเคี้ยวไม่ดี จำนวน 30 คน ทำการสัมภาษณ์ข้อมูลทั่วไป แบบแผนการบริโภคอาหาร การประเมินสภาวะสุขภาพช่องปากด้วยตนเอง ทำการวัดสัด ส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย และการบันทึกอาหารบริโภค 3 วัน ผลการศึกษา พบว่า กลุ่มที่มีความสามารถในการ เคี้ยวดี มีความถี่ในการบริโภค ข้าวเหนียว ผักใบเขียว และ ผลไม้สด สูงกว่ากลุ่มที่มีความสามารถในการเคี้ยวไม่ดี อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( p = 0.015, 0.048 และ 0.0001 ตามลำดับ) และมีความถี่ในการบริโภค แยม น้ำหวาน และ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ต่ำกว่ากลุ่มที่มีความสามารถในการเคี้ยว ไม่ดีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( p = 0.0009, 0.043 และ 0.0013 ตามลำดับ) ในส่วนคุณค่าทางโภชนาการของอาหาร บริโภค พบว่า กลุ่มที่มีความสามารถในการเคี้ยวดีได้รับ แคลเซียม ธาตุเหล็ก วิตามินซี และเส้นใยอาหารสูงกว่ากลุ่ม ที่มีความสามารถในการเคี้ยวไม่ดีอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ( p = 0.036, 0.024, 0.000 และ 0.000 ตามลำดับ) และเมื่อนำดัชนีมวลกายเป็นเกณฑ์ประเมินระดับของภาวะ โภชนาการ พบว่า กลุ่มที่มีความสามารถในการเคี้ยวดี และกลุ่มที่มีความสามารถในการเคี้ยวไม่ดี มีภาวะโภชนาการ ขาด ร้อยละ 3.33 และ 10.00 ตามลำดับ โพชนาการเกิน ร้อยละ 43.34 และ 40.00 ตามลำดับ ผลการวิเคราะห์ ความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการเคี้ยวกับภาวะ โภชนาการ พบความสัมพันธ์น้อยมากและเป็นไปอย่างไม่มี นัยสำคัญทางสถิติ