วัตถุประสงค์ของการวิจัยนี้เกี่ยวกับการปรับตัวของ องค์กรจัดการน้ำของท้องถิ่นต่อการแทรกแซงระบบสาธารณะ กรณีศึกษา การจัดการเหมืองฝายในลุ่มแม่น้ำปิงตอนบน วิธี วิจัยที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ วิธีวิจัยเชิงคุณภาพซึ่ง ประกอบด้วยการสังเกตการณ์แบบไม่มีส่วนร่วม การสนทนาแบบ ไม่เป็นทางการ การสัมภาษณ์ผู้รู้ข้อมูล แนวคิดทางนิเวศน์ วิทยาวัฒนธรรมและการแทรกแซงระบบสาธารณะ เป็นกรอบคิดใน การวิจัย เพื่อวิเคราะห์รูปแบบการปรับตัวของเกษตรกรต่อ ขบวนการแทรกแซงระบบสาธารณะ การจากศึกษา พบว่า ประการที่ 1 ขบวนการแทรกแซงระบบสาธารณะต่อการ จัดการน้ำของท้องถิ่นเป็นระบบเดียวกับการพัฒนาชลประทาน ของรัฐ การพัฒนานี้ได้ถูกใช้เป็นเครื่องมือในการขยาย อำนาจรัฐเพื่อควบคุมการจัดการทรัพยากรท้องถิ่นมากกว่า จะเป็นเป้าหมายในการแก้ไขปัญหาการจัดการน้ำของท้องถิ่น อย่างแท้จริง ดังนั้นรัฐได้ใช้อำนาจในการจัดการน้ำของ ท้องถิ่นมาเป็นการจัดการน้ำของระบบราชการเกือบทั้งหมด ประการที่ 2 ในการดำเนินงานเพื่อการชลประทานของ รัฐนั้น มีกลไกที่ประกอบไปด้วยกลไกของระบบราชการ สมาชิก สภาผู้แทนราษฎร บริษุทธุรกิจก่อสร้างภายในท้องถิ่น กลุ่ม ธุรกิจการเกษตร ผู้นำแบบเป็นทางการและผู้นำแบบไม่เป็น ทางการ กลไกเหล่านี้จะมีส่วนผลักดันให้การจัดการน้ำ ของท้องถิ่นเปลี่ยนแปลงไปเป็นการชลประทานของรัฐ อัน เนื่องมาจากผลประโยชน์ทางธุรกิจและทางการเมือง กลุ่ม เหล่านี้อาจเรียกว่า กลุ่มผนึกอำนาจ ซึ่งกลุ่มนี้สามารถจะ มีผลประโยชน์ที่สอดคล้องและเกื้อหนุนกัน กลุ่มผนึกอำนาจต่าง ๆ เหล่านี้ เป็นกลุ่มหลักที่จะ สร้างวาทะกรรมใหม่ของรัฐในรูปของการใช้เทคโนโลยีที่ ทันสมัย ระบบชลประทานของรัฐซึ่งมองข้ามความสำคัญของ ระบบการจัดการน้ำของท้องถิ่นในพื้นที่ที่ทำการศึกษา ผลกระทบของการพัฒนาชลประทานของรัฐที่มีต่อชุมชน ที่สำคัญแบ่งเป็น ประการที่ 1 มีผลกระทบต่อประสิทธิภาพในการจัดการ น้ำของท้องถิ่น ทำให้ลดลงจากเดิม อันเนื่องมาจากการ เปลี่ยนแปลงการใช้เทคโนโลยี โครงสร้างการจัดการองค์กร และรูปแบบของการจัดการน้ำของท้องถิ่น ประการที่ 2 มีผลกระทบต่อสถานภาพทางอำนาจของ องค์กร ทำให้อำนาจในการจัดการน้ำของท้องถิ่นได้ถูกเปลี่ยน แปลงไปเป็นการพัฒนาชลประทาน ดังนั้นอำนาจของรัฐได้เข้า มามีบทบาทในการจัดการน้ำหรือควบคุมการใช้น้ำมากกว่าอำนาจ ขององค์กรชาวบ้าน ผลกระทบที่เกิดจากการแทรกแซงของรัฐ เกษตรกรมิได้ นิ่งเฉยรอรับการเปลี่ยนแปลงแต่เพียงอย่างเดียว หากแต่ได้มี การปรับตัวเพื่อไม่ให้กระทบต่อหลักประกันหรือความมั่นคง ในการใช้น้ำ เช่นเกษตรกรอาจหันกลับไปรื้อฟื้นเทคโนโลยี ระบบเหมืองฝายดั้งเดิม และนำมาปรับใช้ใหม่ตามแหล่งน้ำ ที่พอจะนำมาปรับใช้ได้ องค์กรจัดการน้ำของท้องถิ่นได้ ปรับตัวเพื่อเป็นหน่วยงานที่ตรวจสอบการพัฒนาชลประทาน ของรัฐ องค์กรจัดการน้ำของท้องถิ่นจะค้นหาวิธีการจัดการ น้ำเพื่อให้การจัดการน้ำที่มีอยู่มีประสิทธิภาพมากขึ้น และ เกษตรกรอาจจะปรับแบบแผนการเพาะปลูกให้สอดคล้องกับระบบ การชลประทานของรัฐ หรืออาจหลีกเลี่ยงที่จะรับน้ำจาก ระบบชลประทานไปเลย ข้อเสนอแนะทางวิชาการสำหรับการวิจัยครั้งต่อไป และการพัฒนาระบบชลประทานของรัฐ ประการแรก การวิจัยควรจะเน้นศึกษาในเรื่องการ ลงทุนและผลประโยชน์ที่จะได้รับจากการจัดการน้ำของท้องถิ่น และระบบชลประทานของรัฐ ศึกษาเปรียบเทียบความแตกต่าง ในการให้ผลประโยชน์ต่อเกษตรกรในพื้นที่ที่ใช้น้ำ ประการที่สอง ในการจัดการชลประทานขนาดใหญ่ ควรจะให้ชุมชนมีส่วนร่วมในการศึกษาผลกระทบหรือวางแผน พัฒนาโครงการตั้งแต่เริ่มต้นโครงการ เพื่อให้การพัฒนา ชลประทานสามารถบรรลุผลการพัฒนา และทำให้ประชาชนมี คุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น