งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาผลของสตาร์ชไฮโดรไลเสตที่ได้จากการย่อยสตาร์ชมันสำปะหลังสตาร์ชข้าวเหนียว และสตาร์ชข้าวโพดอะไมโลสสูงด้วยเอ็นไซม์แอลฟา-อะไมเลส (0.24 KNU/g สตาร์ช)ที่ 60(+,ฐ)C pH 6.0 ต่อการเกิดรีโทรเกรเดชันของเจลแป้งข้าวเจ้าความเข้มข้น 5% (w/v)แปรระดับเวลาการย่อยที่ 0.5 1 4 และ 7 ชั่วโมงและระดับความเข้มข้น 1% 5% และ 10%ของของแข็ง วิเคราะห์สมบัติทางเคมีของไฮโดรไลเสตที่ได้และติดตามการเกิดรีโทรเกรเดชันของแป้งข้าวเจ้าด้วยค่าลักษณะเนื้อทางสัมผัสด้วยเครื่องวิเคราะห์เนื้อสัมผัสและสมบัติทางความร้อนด้วยเครื่อง Differential Scanning Calorimetry (DSC) จากผลการทดลองพบว่าสตาร์ชไฮโดรไลเสตจะมีค่า Dextrose equivalent (DE) เพิ่มขึ้นตามระยะเวลาการย่อยจาก4.02 ถึง 35.62 และเมื่อวิเคราะห์การกระจายตัวของโมเลกุลแป้งพบว่าโมเลกุลแป้งแบ่งออกเป็นสองกลุ่มใหญ่คือกลุ่มที่มีน้ำหนักโมเลกุลขนาดกลางที่มี DP อยู่ในช่วง 10 ถึง 190และกลุ่มที่เป็นโอลิโกแซคคาไรด์ขนาดเล็กมีช่วง DP อยู่ในช่วง 4 ถึง 5 เมื่อระยะเวลาการย่อยเพิ่มขึ้นกลุ่มแป้งน้ำหนักโมเลกุลขนาดกลางถูกเปลี่ยนเป็นโอลิโกแซคคาไรด์ขนาดเล็กมากขึ้น เมื่อวิเคราะห์สมบัติทางด้านเนื้อสัมผัสพบว่า การเติมสตาร์ชไฮโดรไสเสตลงในเจลแป้งข้าวเจ้าจะทำให้เจลแป้งข้าวเจ้ามีค่า tensile strength ต่ำลง นอกจากนี้ยังพบว่าเจลแป้งข้าวเจ้าที่ได้มีความสามารถในการยืดตัวในวันแรกลดลงเมื่อผสมไฮโดรไลเสตจากสตาร์ชมันสำปะหลังความสามารถในการยืดตัวจะเพิ่มขึ้นเมื่อผสมไฮโดรไลเสตจากสตาร์ข้าวเหนียว และไม่เปลี่ยนแปลงเมื่อผสมไฮโดรไลเสตจากสตาร์ชข้าวโพดอะไมโลสสูง ค่าเอนทาลปีของการเกิดรีโทรเกรเดชันของเจลแป้งจะเพิ่มขึ้นเป็นเส้นโค้งเข้าสู่ค่าคงที่ โดยในวันแรกไม่ตรวจพบเอนโดเทิร์มที่เกิดจากรีโทรเกรเดชันของเจลแป้งข้าวเจ้า และเมื่อเติมสตาร์ชไฮโดรไลเสตลงไปพบว่าค่าเอนทาลปีของการเกิดรีโทรเกรเดชันมีค่าที่ลดลงเมื่อเทียบกับเจลแป้งข้าวเจ้าที่ไม่ได้ผสมสตาร์ชไฮโดรไลเสต