งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประยุกต์ใช้เกล็ดไคโตซานจากเปลือกกุ้งในการกำจัดโครเมียม (เฮกซะเวเลนซ์) นิกเกิล และตะกั่วในน้ำเสียอุตสาหกรรม ผลการสกัดได้สมบัติร้อยละและการกำจัดหมู่แอซีทิลเท่ากับ 90.13(+,ฑ)4.77 มวลโมเลกุลเฉลี่ยเท่ากับ1.8X10('5) ดอลตัน โดยความเข้มข้นของโครเมียม (เฮกซะเวเลนซ์) นิกเกิล และตะกั่วในน้ำเสียอุตสาหกรรมในช่วงระยะเวลาของการศึกษานี้เท่ากับ 50-80 มิลลิกรัม/ลิตร30-50 มิลลิกรัม/ลิตร และ 1.5-3.5 มิลลิกรัม/ลิตร ตามลำดับ สภาวะที่เหมาะสมในการกำจัดโลหะหนักทั้ง 3 ชนิด คือ ปรับพีเอชของน้ำเสียให้เท่ากับ 4 ใช้เกล็ดไคโตซานขนาด710-850 ไมโครเมตรในปริมาณ 20 กรัม ต่อน้ำเสีย 1 ลิตร กวนที่ความเร็ว 150 รอบต่อนาทีเป็นเวลา 3 ชั่วโมง และทิ้งให้ตกตะกอนเป็นเวลา 1 ชั่วโมง ให้ประสิทธิภาพในการกำจัดซีโอดี โครเมียม (เฮกซะเวเลนซ์) นิกเกิล และตะกั่วได้ร้อยละ 84.65(+,ฑ)0.93,85.45(+,ฑ)10.85, 93.54(+,ฑ)1.66 และ 94.32(+,ฑ)4.72 แต่ความเข้มข้นของโครเมียม(เฮกซะเวเลนซ์) และนิกเกิล ยังไม่ผ่านมาตรฐานน้ำทิ้งอุตสาหกรรม การบำบัดซ้ำอีก 1 ครั้งทำให้ได้คุณภาพน้ำทิ้งอยู่ในเกณฑ์ การมีโครเมียม (เฮกซะเวเลนซ์) นิกเกิล และตะกั่ว อยู่ร่วมกันไม่มีผลต่อความสามารถในการดูดซับของไคโตซาน หมายความว่าโลหะหนักทั้ง 3 ชนิด ถูกดูดซับบนไคโตซานอย่างอิสระต่อกัน โดยไคโตซานมีความสามารถในการกำจัดโครเมียม (เฮกซะเวเลนซ์) นิกเกิล และตะกั่วในน้ำเสียสังเคราะห์ได้สูงสุดเท่ากับ 1,451(+,ฑ)10.5 มิลลิกรัมโครเมียม (เฮกซะเวเลนซ์)/กรัมไคโตซาน 1,154(+,ฑ)1.1 มิลลิกรัมนิกเกิล/กรัมไคโตซาน และ 1,306(+,ฑ)5.9 มิลลิกรัมตะกั่ว/กรัมไคโตซาน ตามลำดับ การอธิบายกลไกการดูดซับโลหะหนักทั้ง 3 ชนิดด้วยสมการแลงเมียร์ให้ความสัมพันธ์ที่ดีกว่าสมการฟรุนดลิช การบ่มตะกอนไคโตซานหลังการบำบัดที่อุณหภูมิ 37 องศาเซลเซียส พบว่าอัตราการลดลงของโครเมียม (เฮกซะเวเลนซ์) นิกเกิล และตะกั่ว ในเซลล์แบคทีเรียได้เท่ากับ 0.91, 0.85 และ0.09 มิลลิกรัม/กรัมไคโตซาน-สัปดาห์ ตามลำดับ และพบแบคทีเรีย ~iFlavobacteriumodoratum, Stenotrophomonas maltophilia~i และ ~iBacillus~i spp. ในตะกอนไคโตซานหลังการบำบัด