วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ มีจุดประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของโรงเรียนสอนภาษาจีนในประเทศไทยในช่วงก่อนและหลังทศวรรษที่ 1990 การศึกษานี้เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์ในด้านเศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรมรวมถึงการตรวจสอบอิทธิพลของการศึกษาภาษาจีนที่มีต่ออัตลักษณ์ของชาติพันธุ์จีนในประเทศไทย ตัวเลขและข้อมูลในการศึกษาครั้งนี้ได้มาจากการสัมภาษณ์และการสำรวจออกแบบสอบถามตาม"โรงเรียนภาษาจีน" ในกรุงเทพมหานคร3 แห่ง รวมทั้งสิ้น 400 ชุด การศึกษาบ่งชี้ว่า ในช่วงก่อนทศวรรษที่ 1990 โรงเรียนสอนภาษาจีนมีบทบาทในการส่งเสริมและปูพื้นฐานทางวัฒนธรรมและอัตลักษณ์แบบจีนของชาติพันธุ์จีนในประเทศไทยและเนื่องจากในขณะนั้นการเรียนการสอนภาษาจีนถูกรัฐบาลไทยควบคุมอย่างเข้มงวด ทำให้บุพการีชาวจีนตัดสินใจที่จะอนุรักษ์วัฒนธรรมจีนและภาษาจีน โดยการส่งบุตรหลานของตนไปเรียนภาษาจีนที่เปิดขึ้นอย่างไม่เป็นทางการตามบ้านส่วนตัวของชาวจีนและเรียกการเรียนวิธีนี้ว่า "เรียนพิเศษ" จากการสำรวจแบบสอบถาม พบว่า ทัศนคติของนักเรียนที่มีต่อโรงเรียนสอนภาษาจีนเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากหลังทศวรรษที่ 1990 ในช่วงนี้ผู้คนเริ่มให้ความสำคัญต่อการประยุกต์ใช้ภาษาจีนกลางมากขึ้น การเปลี่ยนแปลงนี้เป็นผลมาจากการเติบโตทางเศรษฐกิจของจีนแผ่นดินใหญ่ ในช่วงทศวรรษที่ 1980 ในช่วงทศวรรษที่ผ่านมา ผู้คนโดยเฉพาะเยาวชนไทยเชื้อสายจีนได้เห็นคุณค่าและความสำคัญของภาษาจีนกลางเพิ่มมากขึ้น จุดสำคัญคือ เยาวชนไทยเชื้อสายจีนต่างๆ เหล่านี้อาจพัฒนาอัตลักษณ์ความเป็นจีนผ่านการสัมผัสกับวัฒนธรรมจีนและแบบอย่างที่ดีในโรงเรียนสอนภาษาจีน และเนื่องจากอัตลักษณ์แบบจีนซึ่งเป็นอัตลักษณ์ที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ มีแนวโน้มต่างไปจากอัตลักษณ์ของชาวจีนอพยพในช่วงแรก ดังนั้น "ความเป็นจีน" ในหมู่ชนเชื้อสายจีนในประเทศไทยอาจจะเปลี่ยนไปในอนาคต