โครงการวิจัยเรื่อง "ทิเบตตะวันออก: ภาษา ประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์ และอัตลักษณ์ชาติพันธุ์" เป็น โครงการสามปี มีจุดมุ่งหมายเพื่อที่จะสำรวจภาษาและชาติพันธุ์ต่างๆในทิเบตตะวันออก ศึกษาประวัติศาสตร์ ชาติพันธุ์ของชาวทิเบต วิเคราะห์บทบาทของภาษาทิเบตถิ่นคามในฐานะที่เป็นภาษากลางของชาติพันธุ์ต่างๆ และวิเคราะห์อุดมการณ์ทางภาษาในบริเวณนี้ วิธีวิจัยได้แก่ การทบทวนวรรณกรรม การทำวิจัยภาคสนามใน ทิเบตประกอบด้วยการทำวิจัยช่วงสั้นๆ ครั้งละ 10-15 วันและการทำวิจัยช่วงยาๆ ครั้งละ 30-45 วัน การ วิเคราะห์ข้อมูล การทำงานกับผู้บอกภาษาทั้งในทิเบตและในไทย และการสังเกตและมีส่วนร่วมในวิถีชีวิตพื้น บ้านของชาวทิเบต โครงการวิจัยนี้มีสองมิติ มิติทางภาษาเป็นการพรรณนาภาษาทิเบตถิ่นคามและการวิเคราะห์ความ เหมือนและความต่างระหว่างภาษาถิ่นต่างๆของทิเบตและภาษาลาซาซึ่งเป็นภาษามาตรฐานของทิเบตภาคกลาง มิติทางวัฒนธรรมเป็นความพยายามที่จะเข้าใจวิถีปฏิบัติทางภาษาและวัฒนธรรมของชาวทิเบตในทิเบตตะวัน ออกโดยเฉพาะชาวคาม และการทำความเข้าใจปฏิสัมพันธ์ระหว่างภาษา อัตลักษณ์ และประวัติศาสตร์ ชาติพันธุ์ที่มีความหมายต่อเจ้าของภาษาเหล่านี้ ผลการวิจัยหลักพบว่ามีความหลากหลายทางภาษาในทิเบตตะวันออกเป็นอย่างมากอันเนื่องมาจากภูมิ ทัศน์ซึ่งทำให้มีความยากลำบากในการติดต่อสื่อสาร สถานการณ์นี้ทำให้ภาษาทิเบตถิ่นคามได้กลายเป็นภาษา กลางและเป็นภาษาที่มีศักดิ์ศรีเพราะพูดโดยคนกลุ่มใหญ่ของบริเวณ ชนกลุ่มน้อยอื่นๆใช้ภาษาคามเป็นสื่อ กลางในการติดต่อสื่อสารระหว่างกัน ในหมู่ภาษาย่อยของภาษาคามเอง ภาษาของชนเผ่าเร่ร่อนได้ชื่อว่าเป็น ภาษาที่มีศักดิ์ศรีที่สุดเนื่องจากเป็นภาษาที่ใช้กันแพร่หลายและเข้าใจได้ทั่วไปแม้ในหมู่ชนเผ่าเร่ร่อนต่างถิ่น ผู้ พูดภาษาอื่นที่ไม่ใช่ภาษาทิเบต เช่น ภาษาต้าอู มองตัวเองว่าเป็นผู้พูดภาษาลกเก หรือภาษาผิดปกติ ผลการ วิจัยเน้นว่าความหลากหลายทางภาษาเป็นผลจากรูปแบบทางประวัติศาสตร์ที่ซับซ้อนซึ่งมีผลต่อสถานการณ์ ทางสังคมและการเมืองด้วย อัตลักษณ์ที่ปรากฏในคามมีผลให้ชาวคามมีความรู้สึกว่าพวกเขาเป็นกลุ่มที่แตกต่างจากกลุ่มอื่นของ ทิเบต เช่น กลุ่มทิเบตภาคกลาง ซึ่งพวกเขาเรียกว่า "เผอปะ" การเมืองชาติพันธุ์นี้มีความสัมพันธ์กับ สถานการณ์ทางภาษาและแสดงให้เห็นว่าปรากฏการณ์ทางภาษาไม่สามารถแบ่งแยกจากประเด็นทาง ภูมิศาสตร์ วัฒนธรรมหรือการเมืองได้ The three-year project on “Eastern Tibet: Language, Ethnohistory and Ethnic Identity” aims at surveying the linguistic and ethnic varieties in eastern Tibet, studying the ethnohistory of the area, analyzing the role of Kham Tibetan as a lingua franca, and at analyzing the linguistic ideologies that underly the practices in the region. Methodology includes literature review, field research in Tibet consisting of four short trips ranging from 10-15 days and two longer trips of 30-45 days, analysis of data, and working with informants both in Tibet and Thailand. The project has two dimensions. The linguistic dimension aims at describing Kham Tibetan dialects and investigating similarities and differences between these dialects and Lhasa Tibetan, the standard dialect. The cultural dimension is an attempt to understand the linguistic and cultural practices of Tibetan speakers in eastern Tibet, particularly the Khampas. It also seeks to understand the interplay among language, identity and ethnohistory that pertain to the speakers. The main finding of the project is that there is a wide linguistic variety in eastern Tibet due to geographical difficulties. This necessitates the use of Kham language as lingua franca, as there is a privilege attached to the language since it is spoken by the majority of the population. Other smaller minorities thus adopted Kham as the language used in communicating with the other ethnic groups in the area. More specifically, it is the Kham nomadic dialect that eventually became the lingua franca because the nomads are always moving around so their language has become widely intelligible. This results in the speakers of other minority languages like Tawu considering themselves speaking so-called “abnormal languages”. It is found that these varieties are due to the contingencies in the complex histories and social, political and geographiscal conditions of the area. This emphasized diversity within the Kham speaking area has resulted in the Kham people being conscious of their identities vis-?-vis the other major regions of Tibet, such as the central one. This identity politics has a complex interplay with the linguistic situation, showing that linguistic phenomena are intertwined with geographical, cultural and political concerns.