วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษากรณีการแก้ไขปัญหาการรุกรานในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศด้วยการศึกษาถึงหลักกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับการรุกรานในแต่ละยุคสมัย โดยเป็นการวิเคราะห์ประเด็นปัญหาความเคลือบคลุมของกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับกรณีดังกล่าว ซึ่งทำให้สันติภาพและความมั่นคงระหว่างประเทศถูกคุกคามและละเมิดในที่สุด การศึกษาประเด็นปัญหาทางกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับการรุกรานในกฎหมายระหว่างประเทศพบว่าระบบกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องยังขาดกลไกในการบังคับใช้องค์กรที่มีอำนาจหน้าที่ในการแก้ไขเยียวยาเช่นคณะมนตรีความมั่นคงไม่สามารถใช้อำนาจของตนได้อย่างเต็มที่อันเนื่องมาจากปัญหาภายในองค์กรโดยเฉพาะยุคสงครามเย็น นอกจากนี้ปัญหาที่สำคัญที่สุดก็คือคำนิยามของการรุกรานถึงแม้ว่าสมัชชาใหญ่จะได้ออกข้อมติที่ 3314 (XXIX)นิยามความหมายของการรุกรานไว้ แต่ในทางปฏิบัติกลับไม่สามารถป้องปรามการรุกรานและการใช้กำลังในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศได้จนกระทั่งองค์การสหประชาชาติประสบความสำเร็จในการก่อตั้งศาลอาญาระหว่างประเทศขึ้นซึ่งมีเขตอำนาจเหนือปัจเจกบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการประกอบอาชญากรรมธรรมนูญศาลอาญาระหว่างประเทศได้กำหนดให้อาชญากรรมการรุกรานอยู่ภายใต้เขตอำนาจของศาลด้วย นอกเหนือไปจากกลไกทั่วไปในการแก้ไขและยับยั้งการรุกรานในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศซึ่งรัฐมีสิทธิดำเนินการเช่น การป้องกันตนเอง การใช้อำนาจตามหมวด 7 ของกฎบัตรสหประชาชาติแล้วศาลอาญาระหว่างประเทศถือเป็นทางเลือกอันหนึ่งในการยับยั้งและป้องปรามการรุกรานเนื่องจากเป็นการขยายความรับผิดจากรัฐมาสู่ปัจเจกบุคคลผู้มีส่วนเกี่ยวข้องซึ่งถือเป็นการสร้างกลไกในการลงโทษปัจเจกบุคคลที่มีอำนาจในการตัดสินใจดำเนินการรุกรานต่อรัฐอื่น ซึ่งจะเป็นการป้องปรามรัฐต่าง ๆ ที่จะใช้กำลังอาวุธเพื่อเป็นเครื่องมือในความสัมพันธ์ระหว่างประเทศอย่างไรก็ตามความร่วมมือของรัฐต่างๆตลอดจนกลไกที่มีประสิทธิภาพทั้งทางการเมืองและกฎหมายคือสิ่งที่จำเป็นเพื่อให้แนวทางนี้ประสบผลสำเร็จ