ในงานวิจัยชิ้นนี้ผู้วิจัยศึกษารูปภาษาแสดงการเคลื่อนที่สมมุติแบบไร้ตัวตนในภาษาไทยโดยใช้หลักเกณฑ์ของภาษาศาสตร์ปริชาน (การรับรู้และรู้คิด) ในเหตุการณ์การเคลื่อนที่สมมุติแบบไร้ตัวตน สิ่งซึ่งไม่มีตัวตนและจับต้องไม่ได้ เช่น สายตา เสียง กลิ่น ลม แสง เงาเป็นต้น จะเคลื่อนย้ายไปจากจุดเริ่มต้นตามเส้นทางที่กำหนดด้วยจุดอ้างอิง เช่นจุดผ่านและจุดปลายทาง วัตถุประสงค์ ในการศึกษามีสองประการ ได้แก่ 1. เพื่อจำแนกเหตุการณ์ดังกล่าวออกเป็นประเภทต่างๆ โดยใช้ รูปแบบทางปริชาน (cognitivemodels) และ 2. เพื่อวิเคราะห์กระสวนของรูปภาษาแสดงเหตุการณ์ดังกล่าวผู้วิจัยเก็บข้อมูลของรูปภาษาแสดงเหตุการณ์ดังกล่าวจากสิ่งตีพิมพ์ต่างๆ ซึ่งเป็นนวนิยายและหนังสือรวมเรื่องสั้น ผลจากการวิเคราะห์ข้อมูลพบว่า รูปแบบทางปริชานสำหรับเหตุการณ์การเคลื่อนที่สมมุติแบบไร้ตัวตนในภาษาไทยสามารถจำแนกออกเป็นประเภทใหญ่ๆ ได้สองประเภท ได้แก่ ประเภทที่ประกอบด้วยสิ่งที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์สองอย่าง ได้แก่ สิ่งที่เคลื่อนที่และสิ่งที่ถูกอ้างอิงในการพรรณนาเส้นทางในการเคลื่อนที่ และประเภทที่ประกอบด้วยสิ่งที่ร่วมอยู่ในเหตุการณ์สามอย่าง ได้แก่ สิ่งที่เคลื่อนที่ สิ่งที่ถูกอ้างอิง และสิ่งที่ก่อให้เกิดการเคลื่อนที่ ประธานของรูปภาษาแสดงเหตุการณ์ประเภทแรกมักจะเป็นสิ่งที่เคลื่อนที่เป็นส่วนใหญ่ แต่บางกรณีอาจเป็นสิ่งที่ถูกอ้างอิงก็ได้ ส่วนประธานของรูปภาษาแสดงเหตุการณ์ประเภทหลังจะต้องเป็นสิ่งที่สามารถก่อให้เกิดการเคลื่อนที่ได้เท่านั้น เหตุการณ์การเคลื่อนที่สมมุติแบบไร้ตัวตนในภาษาไทยยังสามารถจำแนกได้ด้วยลักษณะ คุณสมบัติของสิ่งที่เคลื่อนที่ ได้แก่ 1. การเคลื่อนที่ของสายตา เสียง กลิ่นและลม ซึ่งมีความสัมพันธ์กับกระบวนการรับรู้ 2. การเคลื่อนที่ของแสง 3. การเคลื่อนที่ของเงา และ 4. การเคลื่อนที่ของจุดสนใจของผู้มอง โครงสร้างเหตุการณ์การเคลื่อนที่สมมุติแบบไร้ตัวตนในภาษาไทยสามารถจำแนกเป็นประเภทใหญ่ๆ ได้สองประเภท ประเภทที่หนึ่งประกอบด้วยเหตุการณ์เพียงเหตุการณ์เดียวซึ่งแสดงด้วยกริยาวลีตัวเดียว ประเภทที่สองประกอบด้วยเหตุการณ์ย่อยสองเหตุการณ์ขึ้นไปซึ่งแสดงด้วยกริยาวลีและบุพบทวลีอย่างละหนึ่งตัวหรือกริยาวลีสองตัวเป็นอย่างน้อย โครงสร้างเหตุการณ์ประเภทที่สองยังสามารถจำแนกเป็นประเภทย่อยได้อีกสองประเภท คือ ประเภทที่แสดงการเกิดของเหตุการณ์แบบพร้อมกัน และประเภทที่แสดงการเกิดของเหตุการณ์แบบเรียงต่อ ความหลากหลายของเหตุการณ์เหล่านี้เป็นลักษณะเฉพาะตัวของภาษาไทย และแสดงให้เห็นการเข้าใจโลกของผู้พูดภาษาไทยในอีกแง่มุมหนึ่ง